Kırık yerlerimiz daha güçlü Verda
Sen nazlı bir gül
Ben müzmin bir dağ otu
Bu son bekleyiş
Belkide son veda



Gözlerinin üzerindeki perde aralanmadan
Papucun yok diye lanet okurdun
ayakları olmayan adamı görünceye dek
Loştur kötülüğün ışığı verda
Ve hiç sönmez
Ölünceye dek




Örümcek güzergahı gibi çizili yolumuz
aşkı Adem’den ödünc aldığımızdan beri
Bir kaç adım kala vazgeçen ölümden
Biz değilmiydik kendimize ihanet eden




Solan çiçekler için umut yoktur Verda
Yağmamış yağmurlar için vakit var
Hayat senin cesaretine göre genişler
Ya da daralır olduğu yerde odalar




Karanlık zamanlarda göz görmeye başlar Verda
Hayatının hikayesini yazamamış bir kuş burukluğunda
Kalabalığın emri yerine kendi gerçeğini yaşamaya başladığında
Seni korkutan yerlere git


En yoksul dilenci kendi içindekidir Verda
Mucizelere inanmaz gerçek kahramanlar
Mükemmel bir uşak,gaddar bir efendidir hayat
Ne sen,ne de sevdiklerin onun umurunda





Heyecan ve ihtiras sıcak çorbaya benzer Verda
Önce ağzın yanar sonra iştahla yersin
Gölge gibi günahların arkana takıldığında
Kendinden vazgeçmiş bir fahişeye benzersin



Her günahın yüreğinde bir sevap titreşir Verda
Her aşkın peçesinin ardında bir ayrılık gülümser