Kimin uykusuna değdi bu sessizlik Alya?
parmak uçlarımda bekleyen cümleler
geceyi yanlış yerinden tutuyor

.....

bir kelime düşüyor aradan
kanıyor
ben hâlâ
zamana sürgün bir aynanın karşısındayım
yüzümün içinde dolaşan eski sokaklar
her köşesinde yarım bırakılmış bir ses
adını anınca çoğalan
susunca büyüyen
harflerimi toprağa gömdüm
yağmur sanıp içsinler diye
ama gökyüzü
beni tanımıyor artık
bulutlar ismimi eksik telaffuz ediyor
bir çocuğun cebinde kırık bir düdük gibi
nefesim
çalmak istedikçe acıtıyor



içimdeki kuşlar diyorum Alya..
hangi mevsimde göçtüklerini unutmuş
saçlarımda açmayan çiçeklerin vebali var
her aynaya bakışımda
bir yüz daha terk ediyor beni


ellerim
hiçbir vedaya sığmayacak kadar dolu
kırık bir kapı var önümde
hep içeri doğru kapanıyor
Çok kez yürüdüm aynı düşün içinden
her seferinde
başka bir yerim eksildi
sen diye başlayan cümleler
kendini yarıda bırakıyor
adın
.........

gecenin boğazında düğüm
çözdükçe çoğalan
şimdi susuyorum
çünkü konuşursam
bir şey daha yıkılacak
ve ben
artık yıkıntılara isim vermek istemiyorum
uyuma
diyor içimde biri
uyursam
beni hatırlayan son ses de
karanlığa karışacak.