Bu kez bilinmedik bir yerden kanıyorum..
Yara yok, iz yok.. En hası da b/iz yok.
Kendimizi askıya aldık,
Z/aman diledik sonunu bilmeden.
Ters istikamet ilerliyoruz, bu duruma bir kimlik bile veremeden...

’Geç bakalım şöyle.’ dedi acım, ’Otur, soluklan.’
’Solu(ğu)m kesik, solum eksik..’ dedim emekleyerek,
’Ne zaman konuşmaya davransam hıçkırık tutuyor kelimelerimi.’

Göz çukurlarımda bir su birikintisi
Ve sana dair herşey içinde,
Herşey gözlerimin önünde boğuluyor..
Kapatsam mı gözlerimi ölüme meydan okurcasına?
Elimin tersiyle mi siliversem suları selleri?
İyisi mi yüzüne sürsem yüzümü ha eskisi gibi?
Bir kaşık suda boğsak ya şu kasveti, olmaz mı?

Ve sen köşene sinmişsin kim bilir..
Başın avuçlarında,
En uzun, en gergin, en hüzünlü film oynuyor göz kapaklarında.
Dokunsan uyanacak gibi, uyanmaktan aciz gibi.
Trafiği aksatan o minicik vasıtanın şehri hengameye sokma sebebiyeti gibi...

Yelkenlerin çekili, hazır ve nazırsın sanırım.
Bir zamanlar attığın o demir, şimdi yola koyulmanı engelleyen tek engel,
Birazdan bir güvercin gibi konacak kalbime, acı sıkıştırılmış mektupla,
Köşeme değil, içime sindim; okur-yazar bile değilim.

Tek bir hamle isterim senden,

Elini çektin diye ağladı ya içim, oluk oluk akarak;
Gitmeden evvel son kez dokun, ona da anlat..

İki yasak kelime döküldü dişlerimin arasından,
Öznesi sen ve yüklemi sevmekten ibaret..

- onsekiztemmuzikisıfırbirbiryanyana | Hüseyin HAKAN