fon yağmurun terinde nemliydi
tuzu akıyordu yaşantıma
düşsel bir eylemdi belki, eğildi hayat
ıslak bir türkü göledi rendelendi vagonlarıma

iç işlerim az biraz hüzzam

yalnızlık ıslığını tüttürüyor seyrinde
eşkıya vuruyorsun kendini yapma
bendini aştı oyun, dağ küser sonra sana
ağırlaşma


göz ferinde feragat ekliyorsun bağrıma
ay teninde eriyor
ışıltılı günahlar sarılıyor soluğuna
sokaklar susuyor
ben artık sevmiyorum kimseyi…

baş ile bağrışıyor küslükler kısıyorum fonu
kızgın oluyor hayat yine küsüyorum

sevme uğruna çalıyor fon, tersiz makam
sen uğurla beni, sebep yol tuz ters ayıkamam

sen artık ağırlama beni terinde
şair kıvranıyor kelimenin ince belinde
şiir susuyor ben kusuyorum seni

terkine dönüyorum yüzümü
rüzgar saçmalıyor değdiğine
eteğine sarılıyorum aşkın

kin ıkınıyor kim savuruyor seni
bilmiyorum
ah’tın terk ediyor teni teri
ben artık sevmiyorum seni…

şimo