Dağ kırığı esintilerle yaklaş bana, üstüme devir seni
Altına al yağmuru üstüme ser seni…

Hayli zamandan sonra
Bugün dokundu seyrek ninni saftan iniltilerime
Küllük doldu sonra duruldu an… İmtihan dedi

Leblebi sarısı peştamal sarıldı göğe
Sıvı yalnızlığımı tasalandırdı
Akıntılarda Dağınıktım
Dargındım yar soluğuna

Kundaklı zencefil kokulu tütsü
Ten ayrığından süzüldü süzeğime

Ömre göz, göze payam tenhada özrümü üzdü
İnci, incik yaşantı tokluğu yokluğun
Aşk’ı naz oldu duruşun, keyfimde itinalı bekleyiş

İlk kitabı yazan, hitabı zorlayan, başka bir kitap okumuş muydu?

Alçı kaplamalı zihin, kaçıncı çatlağında fikir üretmişti
Yar dudağındaki kıyık acının sancılı zarı
Bakıldığında bir hayli dağınıktı
Akıl takılıydı halef’e, selef’e

Susuşunun entarisi çekilmişti geceye
Vakit ile Tevfik
Alıntının ve alınmanın resmiyetteki solgun yüzüydü

Sandık kılıfı andıklarını saklıyor göğsümde
İliştirilmiş varlığımızın, inceliğinde sızıntı
Aramızdaki ve arkamızdaki aklanmalar
Seyirdeki sanı ve sen beni tanı
Sonra duruldu, durdu o
Öteki koştu tutkuyla oklandı aşk yasaktı

Kenti zarif kendi Arif’imiydi aşkın
Sorgulu ikametgâh soluğu sokağım
Suçlular ağrılı uyanıyordu ağırlandığı yerden
Kimse soluk aralarıma bulaşmıyordu artık
Bağrım aç çocuk eklentiliydi göz uçlarıma
Uçuk anlatımlarım solutulmuştu çengili susuşlarına

Her baharın korktuğu yağış
Zeminden tene yaklaşık kırk ihtimal
İki tenha kuytusu gözlerine varış
Kendi iklimine yarış, sen ara aydınlığıma sıkış

Göğüste yakarış, uyanıklığıma doğan sen olduğunu sanış
İşte bu büyük yanlış tevbihimde salınıyor



Emir iliklerime mukaddes bir sancı eklemeli
Üstümü örtmeli
Küfrüne sığınmadan senin
Öykünde ölüyordu tenim, terim

Sığıntılarımda kentliyim
Korkuyordu sığınmacılar
Öykü bitiyordu sen gidiyordun
Sığınağım ürküyordu…