Şimdi kendini yalnızlıklarda bıçaklama vakti
Hani bir zaman vardı
Kimselere de anlatamamıştım
İşte onun gibi



Mavi bir ajandam vardı
Kimse de bilmezdi hani
Ağlaya ağlaya parçalayıp
Çöpe attığımdan beri
Kendimi şair zannettiğimi

Ya da sırf daha güzel
Daha anlamlı şiirleri
Yazabilmem için
Aldığım şiir kitaplarını
Sonra alay edenleri
Ve beni sevenleri
Gelmiştir ya bir de vakti
Kendini yalnızlıklarda
şevkle bıçaklar gibi

...

Daha ağlarken
Ardından gülebilmeyi
Yemek yemeyi
Islak Nisan geceleri
Sokaklarda aşk
olmadan da dolaşabilmeyi
Yitik ajandam gibi

Sevebilmeyi
Koklayabilmeyi
Hatta o aziz zevkle
Her gece küsmeden
Kendini bıçaklayabilmeyi

Küsmeden tekrarlara
Yıkamadan kirini
aşkın hiçbir zaman
Severek acıları ve
ağlarken dahi özgürce
Ayak seslerinde
Yaşayabilmeyi
Sevebilmeyi
Anlatır gibi
İntihar edebilmeyi
Her gece
Küsmeden sevenleri gördükçe
Yalnızlıklarda kendini
bıçaklayabilmeyi
...

İstediğimdendir bu şiirin bitmesi!