40
Yorum
19
Beğeni
4,9
Puan
4155
Okunma

Bir şair oturmuş içime.
Söyle ona kalksın gitsin yüreğimin avuçlarından.
Esnerken bile rüzgar, dişlerime konuyor önce.
Sonra dilime değiyor bakışlarım.
Kimdir nedir bilmiyorum sırtıma dokunan.
Ta başından belliydi bu aşkın takvim tutmazlığı
Kime söylesem inanmazdı zaten
adını bile unutmuşken seni sevdiğimi
sahibini yastığında unutan
kaç uykuyum bir bilsen
bil/me
Elleri sinesinde bir çocuğun,
Bu masalda kesilmiştir
Göbeğindeki bağ.
Bu yüzdendir her iç çekişte
Ölümleri içinden sayması.
5.0
100% (53)
4.0
2% (1)
1.0
2% (1)