Delice esen bir fırtına kopar zamanın ömürden çaldığı vakitlerde
Gökyüzünün karanlığında çıldırırken gözlerimin sağanağını
Ebemkuşağının renkleriyle kaybolur umudun… Son ışığı

Biliyorum…
Amansız yalanlar katili olacak bu çakal sevdaların
Mevki kavgasında pusuya düşürecekler yaşamları

Hiç yoktan yargılandı, hiç yoktan kandırıldı… Niyetlerim
Öncekilerin yaptığı gibi şimdikilerde sırtımdan vuracak

Kim susturacak şimdi beni…
Hangi çılgın namlusuna güvenip beni vurabilecek
Adam gibi adam kaldı mı? yüreğini avucunda taşıyan
Soruyorum size… Kaldı mı?

Adamlığı hak çalmak zannedenlere
Umudu hala kaybettiklerinde sananlara
Çağdaşlığı modern kitaplarda arayanlara
Bir ömür yıllarından çare, beyhudedir söylenen

Öyle uzaktır ki artık sözlerdeki gerçek
Sığınıyorum, bende kalmış dualara
Yakınıyorum, vefayı unutanlara
Pervasızca biriktirmişken çığlıkları

Soruyorum canlıya ve cansıza
Adamlık kaldı mı? Adamlık…

Öfkemden paramparça olmuşken sabır taşı
Ne ilk, ne son olsun bu serzenişim, Tanrıya
Beni de al yanına, beni de…

Mehmet Emin Karademir