Seccadem...
Gözlerimin gördüğü tek şahit

Koca bir ömrü bu aciz bedenimle yaşarken
Elim gitmiyordu...
Seni gözüm görmüyordu…

Ben…
Başka dünyaların çocuğu gibiydim
Ben başka dünyalardaydım…

Sen…
Sana geri döneceğimi biliyor gibi
Sanki hep susuyordun…

Çok şeylere dilbeste oluyordum
Başka şeylere gönül kaptırıyor
Aydınlıkları bırakıp bir karabasan gibi
Karanlık yaşamlarda kayboluyordum

Her defasında seni unutuyor
Ve aldırmıyordum…

Karşımda duruyor…
Üzülüyordun…

Ah… Şu nankör nefsim
Ah… Şu kör olası boşa koşuşturmalarım
Tüketilen o kısacık zaman dilimlerinde
Yaşadığım kalp kırıklarında kaldım

Günahlarımın yüklediği bunca yükten sonra
Sırtımda ateşler söndürülüyordu
Ne çok arıyorduk birbirimizi…
Ne çok…

Biliyordun…
Ve ben farkındaydım…
Tutkulu bir sevda gibiydi bataklıklar içinde yaşamak

Ne yolunu kaybeden kendini bulabiliyordu…
Ne de kendini kaybeden yolu bulabiliyordu…

Cevap veremeyeceğim hesaplar çoktu
Senden başka hiçbir şeyin telafisi yoktu
Hesabı sorulacaktı…

Rahatlıklar içindeyken
Bu dünya hep dönecekti
Sanki ben hiç ölmeyecektim
Ölmekten beter olduğumda anladım

Düşünürken…
Düşlerimin beşinden koştum
Sonra düşlere takılıp düştüm…

Hiçbir yaramın sensiz kapanmayacağını
Engelleri aşamadığımda anladım

Senin yanında; huzur varken
Başka dünyalarda gitmekte neymiş…
Senin yanında; dualar ile sema ya çıkmışken
Hayallerin peşinden koşmaktan neymiş…

Seninle yaşamak
Seninle yaşlanmak vardı…

O kadar büyüdüm
O kadar kayboldum ki
Eğil ipte seni olduğun yerden alamadım
Kendimi zifiri yalanlarla avutup durdum

Yılların bana oynadığı oyundan geriye
Sobelenmiş eski günlerim kaldı…
Ve…
Bir sen kaldın

Bu yüzsüzlüğün gölgesinde kalmış yüzü
Ve alnıma bir leke gibi bulaşmış günahlarımı
Biraz olsun hafifletmek içinde olsa
Yardım et…

Yardım et…
Şu kirletilmiş hayatların bıraktığı izleri

Yardım et…

Zarardayım…
Zarardayım…



Mehmet Emin Karademir