Ben seni türkülerle sevdim...
Yürek yanığı ağıtsı türkülerde...
Bulut oldun yağdın ha yağdın...
Yüreği yağmurlu,dilsiz ve gülmez kıldın.
Bazen dağlara sitem ettim .
Sana gelen yolları aşılmaz kıldı diye...
Bulutlara göz yaşımı yükledim,
Tufanlarla her damlada feryadımı yağdırsın diye...
Turnalarla selam yolladım,
Kolu kırık,eli tutmaz olduğumu bil diye...
Rüzgarlarda kokunu duyumsadım iç çekerek...
Dinlerken çalınan davulları,
Kazdım mezarımı ve gömdüm kendimi...
Gözlerinin elasında ayrılığı yaşarken,
Sevdanın amansızlığını,zamansızlığını,
Mevsimler boyuca harcanan emeklerin üzerine,
Nasıl kar yağar,ömür nasıl boran olurmuş,
Azaran yaranın sızısını türkülü gözlere gömdüm...
Hasretini bardak bardak yudumlayarak,
Ekmeği tuza banıyorum iştahla...
Ve üç günlük ömrü bir güne sığdırıyorum hesapsızca...
Ruhum heran sana firarda ve ben mekansız bir berduşum...
Sevdanın karasında sürünürken,
Yüreğimi emanet bırakıyorum
Yağan karların altına.
Belki bir kardelen oluverir,
Ve ölü bir sevdaya bahar olur yeniden...
Sana dair ne varsa
Koydum bir sandığa ve attım denize,
Anahtarını avucuma gömerek...
Yaralarken dilin beni,
Hazan nedir ki diyorum ,
Yaşıyorken yürek kara kışları...
Heran dileyerek haktan seni,
Sesimi suya veriyorum,
Her yudumda beni sana anlatsın diye...
Adım adım ömrümü tüketirken,
Farkettim ki aradığım hep senmişsin...
Ya bir gün boş kalırsa diye,
Çerçeveye hiç resmini koymadım...
Yok yok daha fazla söze gerek,
Sevdanın çaresi dost bağına girmekse de,
Anladım dost köyüne de yolumuz varmayacak.
Dikili bir taş neyime yetmez ki...


remzihan