Umudunu kaybedersin ya hani,
Tüm dünya üzerine gelir o an,
Korkarsın,patlarsın sıkıntıdan,
İçinde kalır ya birşeyler hep,
Bağırmak istersin herkese,
Suçlunun sen olduğunu bilip,
Kötü sözler etmek istersin,
Ağıdını yakarsın ya hani,
Kockoca dünyanın haline,
Küsersin ya yaşarken ona,
Tüm suçun senden olduğunu,
Sebebi sen olduğunu bilip,
Ağlamak istersin ya hani,
Bir çocuk gibi umarsıza,
Kalbinle hem de,doya doya,
Yaşlarını silecek avuçlarının,
En güzel nedamet bestesinin,
Yine de sen olduğunu ansızın,
Hatırlarsın ya herkesden önce,
Ve gerçek yaşlar boşalır ya,
Acıta acıta yanaklarından,
O zaman anlarsın ki sen,
Daha ölmedim ve yaşıyorum,
Belki şimdi mutsuzum ve kederli,
Aldığın haberler sıksa da canını,
Gülersin ya yaşadığın için,
Varsa bir de dostun açılırsın ya,
Herşeyi unutursun ya bir an için,
Ve sonra tekrar hatırlarsın ya;

Yine de yarınlara küsmemek adına,
Seversin ya bugünleri herşeyi ile,
Şarkılar söylersin sebepsizce,
Ama hüznün hep içindedir yine de,
Sen gülersin ya gerçek olmasa da;

İşte hayat hep aynı terane esasında,
Gülmek ve ağlamak kadar yakın,
Kavuşmak kadar uzak aslında.

Ve sevdiklerin hep uzakta olur esasında,
Yanındakilerin sevgisini de sonra anlarsın ya,

Hayat bu kadar kısadır işte!