![]() Paradoksum İncindi -4Ben Mahallenizin üvey evladıyım Züleyhanın gönlünde ki zakkum ağacı Ferhatin Tanrıça çekicinde ben varım Varlığın tümüyle yokluğu benim namım Yokluğunun tümüne de bürhanım Pavlov’un koşullu öğretisini aşka verdim Yine Keynes’in gayri ihtiyari işsizlik sebebindeyim Esamem okunmaz şehrin şen sokaklarında Özlemini duyduğum şehrin hayalindeyim Sonra aldanmışlığıma devadır diye Yine aynı sahnede Aynı aldanmışlık parodimi Sunduktan sonra tüm hayat taşıyan canlara Ömrün kış ayları gibi Zamanı gelince kalkarım diye toprağımda Marx’ın yalnızlığını gömüyorum zihnimin kapitaline Tek tek yazıyorum,dimdik ayağı kalkması için hecelerimi Dakka başı eksilen sevgimin manipülasyonu ağır vakıa! Alt alta birbine girmiş zavallı kağıtlar.. Ve de düşünceler... Hazandan kalma bakışları kahve rengi gözlerle göğe fırlatıp Anlaşılamama ızdırabını mahmur bir bestede çekiyorum Rüzgarla gelen ilkbaharlar boşalıyor yürek bamtellerimden Hakikata boşalıyor tüm bu gelip gidişlerim Sonlar hep güzel olur ya Son mısralarda o kadar güzel parmağımda Gül kokan rüzgarlar düşlediğim anları Kendini kabul ettirememe tekrarlarında Bana en çok güveneni arıyorum Maalesef O da çoktan gitmiş buralardan Halbuki yüreğimin içimde yaşadığını zannederdim Yanılmışım Yürek sevenle kalıyormuş Buymuş paradokslarımın tek çözüm kümesi |