susuyorsun
ben azalıyorum,sen susuyorsun
bir serçe eyvah taşıyor,yorgun kanatlarında
ben gibi
yükü deryadan ağır
sessizliğin sesindeyim
sesini dinliyorum
yoksun

kim bilir
belki de koparken içinde fırtınalar
baş kaldırırken zamana
ve an’a
ve sana ve bana
belki de bensizliği içiyor kıvrılmış dudakların
ölürcesine
sen susuyorsun


hangi volkan daha lavlıdır bakışlarından
binlerce kıvılcım yağıyor şakaklarıma
an ölüyor, can ölüyor
nabız atışları var çığlık çığlık sabahın
ve ahın
ve günahın
korkularım korkuyor
ya çoksa ya yoksa
offf ki off


gölgelerim dağılıyor
sessizliğin dolduruyor her yanımı
sanki sanki
dalgalarla baş başa
boğulacak gibiyim
bir dilek tutuşuyor dudaklarımda
sen gibi ben gibi
gecenin göz yaşları dokunuyor omuzlarıma
sol yanımda bir sızı
eriyorum
sen susuyorsun

zor be gülüm zor
kan süzülüyor fecrin satır başından
yaklaştıkça uzaklaşıyor hayalin
yoksun ya
yokluğundan üşüyorum
ne bir ses ne bir nefes yokluğuna düşüyorum
belki bende susmalıyım
dinlerken gecenin ayak seslerini
çekerek rüyanın perdelerini
ve dinlemeliyim zamanı
ve anı
ne eyvaha vakit var ne ümide kelepçe
hoyrat eserken rüzgâr
sen susuyorsun


ah be yosun karası
yürek yarası
bir sahil kahvesinde olmak vardı şimdi
deniz bize bakmalıydı biz de denize
yakamozlar binlerce şarkı yazmalıydı bakışlarına
biz bize olmalıydık
birde masamız olmalıydı
üstünde bize gülerken semaver
garson yaklaşmalıydı, elinde de iki ince belli bardak
doldurmalıydı çayları
bir sana bir bana
tavşan kanı birde
vay be
sen susuyorsun


ateş gömleği zahir
zamansız giymek ayrılığı
vuslata boyun bükmek
ayrılığın sabır taşlarını saymak
çocuk masumluğunda onları yere yaymak
ve geçmek belki zamandan

delice bir kahkaha atmak geliyor içimden
belki zamana belki bana
belki de âsumâna
sensizliğin cinnet hali bu, anlasana
son bir şarkı var dudaklarımda
hep sana hep sana
“şimdi uzaklardasın,gönül hicranla doldu” diyen
hatırladın mı?
ne çokta severdin bunu değil mi ?
ben gibi sen gibi
sen susuyorsun


Makberî – Ahmet Akkoyun…….06/09/2010…….15:50……..İst

Yorum: Aslan Baykara