kendine küstün hep sen
çünkü, şekil veremediğin bir yontuydu hayat
inceldi heveslerin
dar/dın hep/ dar zamanlarda kaldın
istedin olmadı / sonra geçti/ her şey için geçti
yitene basıp geçtin/ el mecbur/ sessiz/di her harfin
duyulmadı sesin / ıraktın / ıssızdın /yolsuz/ ışıksızdın
bilmediğin denize bittin hayalinde
biten denize, kara yürüdü durmadan
kurak /susuz yürüdün / ezdi seni /geçti üzerinden zaman
çocukluğunun kıyısında bıraktın sessizliğini

korkudan arkana bakmadın/da
tek el şaklamadı
kör kurşunlara kaldın yine kendinle
ceplerinde bilyelerin yokluğu
aşağı çekti seni durmadan
sandıklar dolusu birikmişti, terkine atıp getirdiklerin

uçurtmayı bilmeyen çocuk
kış düşmemişti ki, çıplak ayaklarından
baharı giydiresin
açılmayan parantez/deydin
görülmedin
uçmadı / uçurtma sevincin
yeri, ellerinde boşluktu
tırnaklarınla açtın kendi yolunu
acıların daimi değildi, çok zor öğrendin bunu
sesli harflerle gülüyorsun şimdi
içinden sövgüler yansıyor diline
koyver gitsin, lâl ağladın hep sen
kedere yolcuydun
poyraz beyaza boyadı saçlarını

uykulu bir bozkırın vardı/ sonsuz
kuru gül anın /olmadı / defterin
hüzün kuruttuğun ateşten kavruk/sun
arsız yaptı hayat yüzünü senin
şimdi dön arkaya ve yürü
üzerine üzerine yürü kaderin

bir hayat izine sür arkandakileri
kuş kafesi/ sus yazgılarından kurtulmak isteyenler
mahşer gibi arkanda
bir bulut ol mavi
güneş öpsün onların da gözlerini

senin ellerin akan bir ırmak
çağlasın/ çağlar açılsın kilitlerinden
bir amorti düşsün paylarına hiç değilse kardelenlerin
yokluğun aczini unutma/ hak hukuk bil
çamura dönmeye alışmasın toprak
felâketin olmasın senin


Hâdiye Kaptan


c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.