Dalgaların serinliğindeyim
Seni arıyor ellerim.
Beni bana bıraktığın sahildeyim
Yalnızım kuru kalabalıkta
Suya dokunyorum uzanarak
Senden kalanlarla
Ufka bakıyorum
Neden öldüğünü hala bilmiyorum
Korkmuyorum artık kaybetmekten
Kaybetmişken seni
Küfrediyorum kendime yerli yersiz
Yanımdayken, daha çok bakmadığım için gözlerine
Kendime nefretten bir sandal yapıyorum..
Sıkıldıkça, açılıyorum Koca Kum’dan
Çocuklar koşuyor ıssız sokaklarımda toz kaldırarak
Ve ben sensiz ölüyorum..
Uzanabilirsen tut kollarımdan düşüyorum
Telaşlanırsın bilirim.
Korkma! ısınma telaşından üşüyorum sabaha karşı ayazlarda
Belki sona yaklaşıyorum hissetmeden
Belki de ilk’lere yelken savuruyorum umursamadan
Seni
Sadece özlüyorum..
Nokta koyamadığım dizelerde
Hapsedildiğimiz gecelerde
Öpüştüğümüz her yerde
Üstüne attığım toprak geliyor aklıma
Kimbilir ne yapıyorsun o alemde
Ağlıyorum..
Seni bırakmayacaktım ya!
Yanına geliyorum..
Sözüme sadık kalarak..

İSMAİL ŞANLI