Yağmurlu bir sabah terkedilen bir sevgili gördüm iskelede;
O da ağlıyordu,
elinde gül,
oturmuş sandalyede,
Yağmur nehir olmuş akıyordu sakallı yüzünün en ücra köşesinde;
Susmuştu,
dilinde Gül,
gözleri hayallerde,
İzledim saatlerce, kendimi hatırladım, yıllar önce beni terkettiğin yerde;
Yağmur durmuştu,
gözümde yaş,
ellerim dizlerimde,
Şiir okudum kendime toparlandım biraz yürüdüm bitkin halde;
Yağmur başlamaz ,
gözümde yaş,
kalbim nefes verişinde.







Cilt 9... hayalin sansürünü kaldırmak, hayatımın sırlarını aralamaktır büsbütün..




İSMAİL ŞANLI