24
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
1470
Okunma

senelerce
en karanlık cephesinde bekletildim evinin
ve beni
en kuzeyine yerleştirmiştin yüreğinin
şimdi
rengarenk çiçeklerimi açmadığım için
sitemdesin
oysa suskun ve narin begonyandım ben senin
sıcacık bir iklimde yetişebilirdim ancak;
bilemedin
ela gözlerinin önünde bir süre can çekiştim
görmedin
artık perdeleri kapat
suya da lüzum yok
dikkat et!
toprağıma dokunursan
öfkesi acıtabilir ellerini kahverengisinin
biliyorum
şimdi köşedeki çiçekçiye gideceksin
yorulma
onun söyleyeceğini ben söyleyeyim;
"üzgünüm...
begonyanız ölmüş efendim."
JD/ Narçiçek/ 2000