Yüreğime yokluğunu çizdim.
Keskin bir usturayla.
Parçalayarak kendimi.
Kanatarak, acı içinde kıvranarak.

Ben yokluğunu çizdiğimi zannederken,
Yokluğun beni eritip bitirirmiş de haberim yokmuş.
Ben yağmurların yorgun bedenimi sürükleyip,
Sana götürmesini beklerken,
Gökte pul kadar bulut yokmuş.

Gözlerime saklanmış hepsi.
En gaddar anını beklemiş ayrılığın.
Az kaldı zannediyordum.
Dayan diyordum kendime.
Biraz daha sabret.

Geçerdi elbet zor vakitler.
Biterdi zalim geceler.
Aaah! Seyyar satıcıdan aldığım kol saatim.
Sen olsun yakınsın bana o kadar.
Neden biraz acele etmedin?

Neden haber salmadın akrebe, yelkovana:
Biraz çabuk olun, sahibim zor durumda.
Meğer saatimin, zamanımın, mühletimin,
Şu dünyaya hükmü yokmuş.
Nakit değilmiş benim vakitim.

Yağmurların beni sürükleyip,
Sana götürmesini beklerken,
Gökte pul kadar bulut yokmuş.
Meğer sevmişim de seni canımdan çok,
Benim haberim bile yokmuş.


Nuh BARITCI