Şair hayatı süreklei sorgulamak zorunda olan kişidir filozof gibi...Ki gerçekliğe, mutlaklığa layık olup olmadığını netleştirsin kendisi ve toplumu adına..

Evrenin kalbinde ve ruhunda oluşan konforlardan haberdar olmalı şair.. şair bu konofrda geiznebilen en azından sinyaller alabilen biridir ama şımarmamalıdır .. Şımarırsa filozof, şımarmaz da acı çekerse Şair olur diye iddia ediyorum. Elbette çok ötelerden bir yerden söz ediyorum ama yukarıdaki şiiri yazanın beni mutlaka anlayacağını düşünüyorum..

Hayatın konuşkanlığı kesindir, şairin de şiirlerinin konuşkan olması gerekir, hangi dille ve nasıl konuştuğunu şiir yoluyla anlarız..Ki bir coğrafyanın şımarık acıları varsa ve tarihin bu konuşma şekillerine yani dillerine verdiği renkler varsa o da şiir sayesindedir diyebilim..

İşte tam da bu renk harmonisi içinde dillere ve kimliklere bir denklik verilmesi gerektiğine inanır şair; pasaportsız kimliski ve fakat hazindir ki, coğrafya ve tarihi serüven bu müsaviliği red eder ve dengeyi bozmak için uğraşır durur..

Yani insanlar mahkum kaldıkları tabakalar arasında beyaz, siyah, kırmızı, gri gibi sınıflara ayrılmışlar..

Daha net bir ifadeyle; insanın kendi öz dili yürürlükten kaldırılmıştır, insanlar dilsizliğe ya da suni bir dile mahkum edilmiştir..

Yukarıdaki şiirde geçen kimliksiz dil ve halk kavramları gerçekten doğru irdelenmeli; şairin zihninden geçen o sancılı konfora aldanmadan irdelenmeli; nihayetinde bu bir şiirdir ama sadece şiir olarak ele alınırsa bu insan kimlikleri ve dilleri o zaman bireyler kendi kimliksizliklerine hapsedilir ve toplum gri dillerden başka bir dil kullanamaz..

Bir alfabaeden söz etmedik elbette dil derken.. bir insanlıktan; insanlık uygarlığından; ruh uygarlığından..

Şiiri çok beğendiğimi ifade ederek selamlar Şair diyorum !..