bir şehir gömülüyor akşama
gölgeler ergenliklerini bırakmış
dişiler ve erkekler doğurmuş siyah
ve doğurmuş kendine yönelen mor kavimlerin
Tanrı’nın çözmeden bıraktığı kördüğümü
kaç ölü var tutulmayan sözlerin günahında...
defterindeki lekelerden biri miyim
ben kaç ediyorum sende...
kendini asal zanneden her sayı gibi...
aynada gördüm
öldüğümü

bölündüğümde duyduğum cebirsel şüphe
senin 1 olduğuna duyduğum inanç
şimdi diğerleri gibiyim
bölünmüş / öfkeli / kıskanç

yanmak mı diyorsun buna
oksijen tüplerinin çılgın intiharı...
şimdi diğerleri gibiyim
çokça karbon / biraz azot / kemiklerimde kalsiyum kırılganlığı
hücrelerimdeki kükürtten kibrit yap / tutuştur ırmakları
sözlü yeminlerde
ıslak öpücüklerde
senin oralarda / bir yerlerde
varolman...
kandırmıyor artık beni
ve korkutmuyor eskisi kadar Medusa
ısıramıyor kimsesizliğimizi

gel artık
sen olmadan öldüremiyorum seni
ekmeksiz oruçlarım
kıblesiz secdelerim sen
kızıldenizi kızıldeniz olmadan yaramıyor Musa

uzun bir sur ıslığı duyuyorum sol kulağımda
gel artık ve beni müsait bir yerde bırak istersen


Cemil KURT