33
Yorum
0
Beğeni
5,0
Puan
1053
Okunma
varlıkla yokluk arası hep zaman
bir çığın yankısından kalan
bu hüzünlü boşluk...
ışıklarla yıkanırken yaz bahçeleri
doymaz açlığınla, bilmem kaç kez
ölüm değmişti tenime
durmadan/ bir acı uç veriyor şimdi kalbimde…
bu garip yalnızlık / öksüz kalmışlık
bu bırakılmışlık
çok uzak geçmişten miras bana
kağnı ayaklarında yürürken sevinç
içimin karmakarışıklığı
daha kaç kez düşürecek yarlardan beni ?
ateşten kalan izler
hülyâlı akşamlara sürerken zamanı
dilimde acılaşan sözleri
bilmem daha kaç kez yazacak kalemim!
eskidendi ah! her şey çok eskiden…
bâkir çocuk yüzler
çirkinleşmemiş / çirkefleşmemiş iken...
zaman, yaşanmamış / yaşlanmamış
eskimemiş / eskitilmemişken
kirlenmemiş berrak su / körelmemiş ışık iken...
söz ‘er’ arı ve ‘duru’ iken
sevgiye adanmışken her şey
toz duman, yıkıntı olmamışken sanılar
zaman, mevsimsizliğe düşmemiş
bir hoyrat rüzgâr, alıp götürmemişken
eskidendi ah! her şey eskidendi
yanmıyor gözbebeklerimin ışıkları şimdi…
(...zaman mı geçer, biz zamandan mı geçeriz/ büyürken küçülürüz neden bilinmez! )
Hâdiye Kaptan
c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
5.0
100% (12)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.