belki gelirsin diye pencerede bekliyorum
aç bir çocuğun simite baktığı gibi bakarken yoluna
olur olmaz ıslanıyor kirpiklerim
sessiz kalıyor söylenmesi gereken bütün sözler
sen gideli kaç gün oldu bilmiyorum
ama seni unutacak kadar zaman geçmedi
zaten seni unutturmaya yetmeyecek geçen zaman
her gece uykuya yatmadan önce
gözlerime senden rüyalar sürüyorum
satır satır ezberliyorum sana yazdığım şiirleri
yetmiyor artık bir kağıt bir kalem
çünkü yokluğun rüzgar olmuş sana yelken bu sözler
yoluna kan olup dökülüyor bu gözler

iki ömür değil bizim yaşadığımız
iki ayrı yalnızlık
ama şu camın pervazında hala hayalin durur
her gece duvardaki gölgemle konuşur gibi
onunla konuşuyorum sen gibi
seni karşımda her gördüğümde
bir tren kalkıp gidiyor içimden
götürüyor beni sensizliğe geriye dönmemek üzere
unutamadığım bakışların bende kalmış
işte o bakışlar beni içiyor gözlerimden
hatırlarmısın o gözlerdeki uykudan öperdin her gece
sonra uyku yağmurunda ıslanırdım sessizce
ama uyandığımda yanımda olmayacağını bilemezdim
ve şuan dönmeni beklerken penceremde
kirpiklerinden olma darağacında hayata tutunuyorum
söküp almışsın kokunu benden şimdi yokluğunu kokluyorum