ÇARKIN GÖLGESİNDE

Zengin neden çoğalır, yoksul neden azalır,
Bir elde dünya birikir, bir elde ömür bozulur,
Aynı gökten yağmur iner, neden toprak farklı sulanır,
Söyle ey insan: Adalet nerede başlar, nerede yanılır?

Din neden dudakta büyür, kalpte neden küçülür,
İman neden dilde parlar, vicdan neden kül olur,
Hak neden kitapta kutsal, hayatta neden sürgün olur,
Söyle: İnsan neye inanır, inanırken neye dönüşür?

Siyaset neden konuşur, hakikat neden susar,
“Millet” denen mukaddes söz neden pazarda kusar,
Bir yanda vaat yükselir, öte yanda ekmek azalır,
Söyle: Halk mı yönetilir, yoksa halk mı yönetir, kim karar?

Bant açılır, bant kapanır, çark durmadan döner,
Birinin serveti büyür, birinin ömrü söner,
İnsan kendi ürettiği düzenin altında ezilir,
Sonra buna kader der, kendi zincirini över.

Kimdir zengin: Kasasında dünyayı biriktiren mi?
Kimdir yoksul: Bir lokmaya ömrünü tüketen mi?
Yoksa asıl yoksulluk, hakikati unutmak mı?
Asıl servet, insan kalabilmek midir ölmeden?

Kaç saray örtebilir bir yetimin gecesini?
Kaç altın susturabilir annenin sessiz hecesini?
Kaç makam değiştirebilir zamanın hükmünü?
Kim satın alabilir toprağın son adaletini?

Çünkü ölüm gelir bir gün, makamları eşitler,
Tahtları yere indirir, bütün hesapları keser.
Dünya nice hükümdarı kendine emanet etti;
Hepsini aynı toprağa, aynı sessizliğe gömer.

O hâlde nedir bu hırs, nedir bitmeyen talan?
Nedir insanı insandan ayıran görünmez duvar?
Kendine mezar kazıp içinde servet saklayan,
Gerçekte neyi kazanır, neyi kaybeder insan?

Bant açıldıkça açılır, fakat çarkın sonu vardır,
Her zulmün gölgesinde bekleyen bir hesap vardır.
Tarih susuyor sanma; sessizlik de bir kayıttır,
Ve her çağın bağrında doğmayı bekleyen bir hak vardır.

Sor ey insan, sor artık: “Ben kimim, onlar kim?”
“Bana verilen hayat gerçekten benim mi, kimin?”
“Adalet dediğimiz şey gökten inen bir hüküm mü?”
Yoksa susan vicdanların ördüğü bir zindan mı?

Belki hakikat budur: İnsan kendinden kaçar,
Kendi kurduğu dünyada kendi gölgesine sığınır.
Serveti çoğaldıkça ruhundan biraz daha eksilir,
Ve sonunda kendisini bulamadan kendine yenilir.

Bant açıldıkça açılır, gün gelir bant da biter,
Çark döner, zaman döner, her saltanat nihayet gider.
Geriye ne altın kalır, ne makam, ne de şöhret;
Geriye yalnız insanın insana bıraktığı adalet kalır.