Bu kaçıncı asır, sen neredesin ben nerede?
Kurumuş uğruna şiirler yazdığımız Pınarbaşı…
Huriye ablanın göz pınarlarının kuruduğu gibi hem de!
Hatırlar mısın bilmem:
Hele bakın çocuklar
Bakın, Ali Ekber dağına
Yine kimi düşürmüş ağına.
Babam koyun güder
Anam sığır yayardı
Karabulutlar çöktüğü zaman, derdi rahmetlik.
Kolcu Memet abi vardı birde
Ardı olmayanın derdi çok olur
Yeter yar yeter diye türkü yakardı oda.
Takılırdı Nazmi dayı…
Şuraya bir köprü yapsalar ne güzel olur Mehmet?
Aynen şöyle verirdi cevabını ‘’insanlığın öldüğü yerde köprü kime lazımsa ona girsin!’’
Bunu duyunca dost Alevi ben Kızılbaş,
Kendini akıl kıyas eden alınsın üstüne,
Ben alınmam derdi Mehmet abiye.
Bizde durur izlerdik
Yalan dolan ile sofuluğun olmadığı yıllarda!
Ne güzel günlerdi, sen vardın hayatımda.
Anam, babam birde kardeşlerim gönül!
Şimdi ne sen varsın ne de onlar.
Ben de oturmuş, Azrail konarsa göksün düzüne çare bulamazsın ölüme türküsünü okuyorum, kahverengi gözlerim bulanmışken yaşa…
Saygı ve sevgilerimle.