Seni nasıl sevdiğimi,
Şiirlerimde anlatmaya çalıştım.
Her mısrada seni anlattım,
Her kelimeye yüreğimi bıraktım.

Ama ne yazdıysam,
Hep bir yanı eksik kaldı.
Meğer eksik olan dizeler değilmiş,
Senmişsin, sensizliğimmiş...

Anladım ki sen olmadan
Ne şiir tamamlanıyor,
Ne de içimdeki yarım kalan ben.

Hasretim dinmiyor,
Özlemim tükenmiyor.
Çünkü sen,
Çiçeğin toprağa duyduğu ihtiyaç gibisin.
Toprağın suya,
Gündüzün güneşe,
Sözün dile muhtaç olduğu kadar vazgeçilmezsin.

Kalbim sana atıyor,
Gözlerim seni arıyor,
Tenim bedeninin sıcaklığını özlüyor.
Her nefesimde biraz daha çoğalıyorsun,
Her sessizlikte adını duyuyorum.

Anladım ki sevgi,
Kelimelerle anlatılacak kadar küçük değilmiş.
En güzel cümleler bile
Sana olan aşkımın yanında susuyormuş.

Evet sevgili…
Sen gelmeden hiçbir mevsim bahar olmayacak,
Hiçbir gece sabaha tam uyanmayacak.
Çünkü benim eksik kalan bütün cümlelerim,
Yarım kalan bütün dualarım,
Ancak senin varlığınla tamamlanacak.

Ve bil ki sevgilim...
Ben seni yalnızca sevmiyorum;
Sana;
Nefes gibi,
Ekmek, su gibi,
Hayat gibi muhtacım.

Ve anladım ki;
Benim en güzel şiirim sensin
Ve seni anlatmaya bu ömür yetmeyecek…