Rabbim bu kalbe seni düşürdüyse,
Boşuna değildir gülüm.
Adın dilimde bir dua gibi çoğalıyorsa,
Gözlerim senden başka bir suret tanımıyorsa,
Vardır elbet bir hikmeti…

Sevdiren O’dur,
Acıya ilmek ilmek sabır ören de.
Sen yalnızca kaderin bana uzattığı
En güzel,
En yakıcı aracısın.

Ama ne yapsam olmuyor,
Yokluğun bir türlü dolmuyor içimde.
Acı, zamanla geçmiyor;
Zaman, acının adını alıyor artık.
Her gece sensizliğe uyanıyorum,
Her sabah biraz daha eksilerek.

Keşke bir gece
Kollarında uyusam,
Son uykum olsa bile razıyım.
Ölüm gelip adımı sorsa,
“Sevdiğimin kollarındayım” derim.
Ne gam kalır içimde,
Ne de kederin izi.

Bir kerecik,
Nefesin nefesime karışsa,
Son nefesim olsa bile
Şükürle veririm canımı.
Dudakların dudaklarıma değse,
Beni yaksa, kül etse,
Varsın o yangın hiç sönmesin.

Papatya kokun dolsa içime,
Zehir bile olsa razıyım.
O gözlerinde bir kez daha vurulsam,
Elim kolum tutmasa,
Felç inse bedenime,
Yine de razıyım gülüm.
Çünkü o düşüş bile
Senden yanadır.

Tenin tenime değse bir kez,
Yok olsam teninde…
İşte o an anlarım:
Ölüm bile,
Düğün, bayramdır bana.

Beni hayata bağlayan sen değilsen,
Hayatın ne hükmü var gülüm?
Bir adınla yaşayıp,
Bir yokluğunla ölüyorsam,
Bu da kaderin bana biçtiği aşktır.

Ben seni istemedim,
Bana verildin.
Ben sana tutulmadım,
Sana yazıldım.
O yüzden kaçamam senden,
Kendimden kaçamadığım gibi.

Bir gün bu kalp susarsa,
Bil ki senden yorulduğundan değil;
Sana doyamadığından durmuştur.
Ve ben o gün de
Seni severek gitmişimdir.

Eğer ölüm beni bulacaksa;
Gözlerin gözlerimde,
Ellerin ellerimde,
Dudağın dudağımda olsun.

Ve son sözüm sorulacaksa;
Senin adın olsun.
Çünkü gülüm,
Ben bu dünyada senden başkasını,
Ne sevdim, ne de tanıdım…