Bir gün anlayacaksın…
Gecenin en sessiz yerinde,
kalbin kendi sesinden ürkerken
anlayacaksın.
Benim gibi sevenin olmadığını;
bir bakışında dünyayı durduranın,
bir susuşunda
içten içe dağılanın…
Kimse,
benim gibi düşünmeyecek seni.
Yağmur yağarken
’’üşür müsün?’’ diye
pencereye koşan olmayacak.
Kimse,
gecenin üçünde uyanıp,
“İyi misin?” diye
içi daralmayacak.
Bir gün anlayacaksın…
Benim ellerim gibi
tutan olmayacak ellerini.
Ne o titrek sıcaklığı,
ne de
avuç içimde sakladığım huzuru
bulabileceksin.
Bir gülüşümü arayacaksın
kalabalık yüzlerde.
Ama hiçbiri,
benimki gibi
içine dokunmayacak.
Bir el verişimi özleyeceksin.
Ama kimse,
o an
kalbini bırakmayacak
avucuna.
Herkes
kendi hayatını yaşayacak.
Kimse durup,
senin yorgunluğunu
sormayacak.
Kalabalıklar içinde,
adı konmamış
bir eksiklik gibi
yalnız kalacaksın.
Bir gün…
Güzelliğin solup,
aynalar suskunlaştığında;
zaman,
yüzüne ince çizgiler çizdiğinde
ve bir ele
ihtiyaç duyduğunda…
İşte o zaman anlayacaksın;
benim sana baktığım gibi,
kimsenin bakmadığını.
Ben sana
bir ömür verdim.
Onlar sana,
yalnızca anlar verecek.
Ben seni
her hâlinle sevdim.
Onlar,
eksildikçe
senden uzaklaşacak.
Bir gün anlayacaksın…
Ama ben,
o gün
çoktan gitmiş olacağım.
Ve o gün geldiğinde,
adımı anarken bile,
içinde
ince bir sızı kalacak.
Ama ben,
çoktan başka bir sabaha uyanmış,
seni değil,
kendime dönmeyi öğrenmiş olacağım…