Bir papatya bıraktım
gecenin avucuna.
Ay ışığına emanet ettim
adını.

Rüzgâr,
usulca geçti üzerinden.
Sanki,
sen saçlarını toplamış da
gitmişsin gibi…

Ben seni,
hep beyaz bildim.
Kar kadar değil,
dokunmaya korkulan
bir sessizlik kadar
beyaz…

Bu yüzden,
her gece
gökyüzünden düşen ışığı,
sana benzettim.

Şimdi,
sokak lambalarının altında,
yalnız bir papatya gibi
duruyorum.

Yapraklarım üşüyor.
Çünkü,
adını söyleyen
son mevsim de
geçti.

Bilirsin…
‘’Papatyalar
gündüz açar,’’
derler.

Benimkisi,
gece açtı.
Çünkü,
sana kavuşamayan
her duygu,
karanlıkta
biraz daha büyür.

Eğer bir gün,
bu kitabın
sayfaları arasından,
kurumuş bir papatya
düşerse
avuçlarına,
sakın şaşırma…

O,
sana ulaşamayan
sevgimin,
geceye bıraktığı
son beyazlıktır.

Ve ben hâlâ,
her akşam
göğe bakıp,
aynı cümleyi
fısıldıyorum:

“Benim papatyam…
Sen gittin;
ama beyazın,
hâlâ
geceye düşüyor.”