Erkenci kuşlar gibi haber bile vermeden çekip gittin
Her şey yarım kaldı aşkımız gibi
Ne oldu da gittin bre vefasız, yetmedi mi sana sevgim?
Yine puslu bir sabahta gözlerimi sensizliğe açtım
Odam karanlık, yatağım ise sensiz
Her eşyada bir hatıran olsa da sen yoksun
Pencereyi açtım, sanki güneş doğmamaya ant içmiş
Her taraf içim gibi zifiri bir karanlık
Gökyüzündeki bulutlar da sanki benim gibi dert dolu
Peşinden saldım, senden bana kalan ne varsa
Bulutlara yükledim, rüzgârlara söyledim sensizliğimi
Hayat ise bir kum saati gibi akıp geçmekte
Her tanesi ben diyeyim bir gün, sen de bir yıl
Hala bir haber de yok senden
Daha yaşanacak neler vardı neler bir bilsen
Söyle şimdi neredesin, ne haldesin, kiminlesin?
Ya ben ne haldeyim, bir haberin var mı?
Güneş doğmakta ama niye aydınlatmaz içimi?
Eski halimizi, aşkımızı ararım sensiz sokaklarda
Gündüz de olsa gözlerimde kara bir sis bulutu
Ne yeryüzüne yansıyan bir ışık demeti
Ne de gözlerimde bir parıltı var senden
Anladım ki artık, ne sen bir papatyasın
Ne de ben aşkından gözü kör olmuş bir deli
Ne zaman sensizlikten içim daralıp afakanlar bassa
Kulağıma dolar bir ayrılık ezgisi
Buğu dolu gözlerimin önüne hayalin gelir, geceye inat
Yoldaş olur sensizliğime, ışık olur karanlığıma
Yetmez, kokun tüter burnumda buram buram, sızlar
Ve ben uzaklara dalar giderim peşinden
Kar buz da söndürmez içimdeki sensizlik yangınını
Efkârımı dağıtmak için kurarım bir çilingir sofrası
Mezesi de yüreğim, aşkımız olur
Ara sıra yalandan bir kahkaha atarım
Gözlerimden akan yaşlara inat
Kafama deli sorular gelir, çıkamam içinden bir türlü
Aslında cevabını bulmak için değil
Seni unutmak içindir kendimle cebelleşmem
Son nefesimi verip ölene kadar da sürecek bu halim, bilirim
Çünkü iki beden, gece ile gündüz gibi
Dudağın dudağımda ölümüne sevişirken
Olmaz sensiz bir hayat derdim
Zaten ölümden başka bir ihtimal de olmazdı, benim için…