Saz ağladı, ben ağladım be kardeş,
Ne derdin vardı, söylemedin be kardeş?
Yüreğine taş bağladın da sustun,
Beni derdin ile avuttun be kardeş.

Gece indi, yollar kaldı dumanda,
Garip bir türkü var şimdi dilimde.
Senin derdin benim derdim olunca,
İki yürek kaldık aynı yangında.

Ah be kardeş, vah be kardeş…
Dert üstüne dertler sardı be kardeş.
Sen derdini bana döktün geceler,
Ben de senin ile yandım be kardeş.

Bir gün olur yollar düşer yoluna,
Gel de bir bak garip gönül hâlime.
Ben senin derdini kendime kattım,
Sen de hakkını helal et kardeşine.

Sazın teli titrer, sesim kesilir,
Gözüm dolar, yaşlar içe süzülür.
Senin derdin benim derdim derken,
İki garip aynı yerde ezilir.

Saz ağladı, ben sustum be kardeş,
Gönül yandı, közüm kaldı be kardeş.
Ne sen suçlusun ne ben bu dünyada,
Kader böyle yazmış, sustuk be kardeş.

Ah be kardeş, vah be kardeş…
Dertler biter, izleri kalır kardeş.
Bir gün sazın teli yine çalarsa,
Bizim türkümüzü çalar be kardeş.

Paylaş:

9 Beğeni

+1 kişi

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (1)

5.0

100% (1)

Be kardeş Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz Be kardeş şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

BE KARDEŞ şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

Sabitlendi Etkili Yorum

YEŞİLIRMAK, @yesilirmak1

9.9.2026 01:00:05

Ne derin, ne yürekten vurucu bir şiir...

Sazın teliyle dostun feryadı birbirine karışmış; paylaşılmış dertlerin, suskunlukların ve o ince "eyvallah" hissiyatının ağırlığı her kıtada kendini hissettiriyor.

Şiirin temelini dostun/kardeşin derdini kendi derdi bellemek, "iki yürek aynı yangında kalmak" oluşturuyor. Dert paylaşılsa da yükün ağırlığı azalmamış, aksine iki canı da aynı közde yakmış.

Anadolu irfanında saz sadece bir enstrüman değil, insanın dile getiremediği ahı, feryadı dışa vuran sırdaşıdır. "Saz ağladı, ben ağladım" dizesiyle başlayan feryat, sürecin sonunda yerini kabullenişe ("Saz ağladı, ben sustum") bırakıyor.

Son kıtalarda beliren "Ne sen suçlusun ne ben bu dünyada / Kader böyle yazmış, sustuk be kardeş" satırları, yaşanan hüzne rağmen dünyaya ve feleğe karşı bir sitemden ziyade, ağır bir rıza gösterişini simgeliyor.

Bırakılan İz: Dertlerin bitip izlerinin kalması ve o izin de yarın bir gün çalınacak bir türküde yaşayacak olması, hüznü ölümsüz kılan bir vefa örneği.

Sözlerin ritmi ve ahengi doğrudan bir bağlama melodisini çağıştırıyor.

Sözü sazla hemhâl eden, dostluğun ve yük ortaklığının en yalın hâlini hissettiren çok samimi ve dokunaklı bir kaleme sağlık.