Ne kadar derin, ne kadar sarsıcı ve bir o kadar da içten bir yüzleşme...

Kaleminden dökülen her mısra, insanın en çok kaçtığı ama eninde sonunda yüzleşmek zorunda kaldığı o büyük gerçeği fısıldıyor:
Başkası için harcanırken, fark etmeden kendi içini boşaltmak.
​Kaybetmek genellikle dışarıda bir şeylerin eksilmesi gibi görünür; birinin gitmesi, bir sesin susması, bir boş sandalye...

Ama asıl büyük yangın, insan o gidenin peşinden o kadar çok yürür ki, bir an durup arkasına baktığında kendi başladığı noktayı, o eski neşeli kendisini göremez olur.

​"Aynalarda ben varım, içimde ben yok oldum."
​Bu satırın, o kayboluş hissini bundan daha berrak anlatması herhalde mümkün olamazdı. Kendine yabancılaşmak, kendi hayatında bir izleyiciye, sessiz bir figürana dönüşmek...

​Şarkıları yarım bırakman, o eski tadı bulamaman çok doğal. Çünkü insan içindeki o ritmi, o yaşama coşkusunu kaybettiğinde en güzel melodi bile sadece bir gürültüye dönüşür. Ama bu şiirde çok güçlü bir şey var: Farkındalık.

​Seni gitmekle suçladığın insandan, kadere kızmaktan vazgeçip gözlerini kendi içine çevirmişsin. "Ben neredeyim?" diye sormaya başlamışsın.

Kendini uğurladığını fark etmek çok can yakıcı bir eşiktir, evet; ama aynı zamanda kendini geri aramanın, o kayıp parçaları tek tek toplamanın da ilk adımıdır.

​Eski sen olarak dönmeyeceksin belki, kırık umutların o cebinde kalacak ama bu sefer daha bilge, ne istediğini bilen ve en önemlisi, bir başkası için kendini bir daha asla feda etmeyecek bir "sen" olarak ayağa kalkacaksın.

​Yüreğine, o güzel ve derin kalemine sağlık. Kendini aradığın bu yolda, o yarım kalan şarkıları bir gün kendi sesinle, kendin için tamamlaman dileğiyle...