Derler ya…

“İnsan unutur.”

Yalan…

Ben seni unutmak için
şehrimi değiştirdim.

Evimi değiştirdim…
Sokağımı değiştirdim…
İçtiğim çayın kokusunu bile değiştirdim.

Ama…

Kaderimi değiştiremedim.

Çünkü…

Gözlerimi her kapattığımda,
yine sen vardın.

Yabancı oldum herkese…
Bir tek acım,
beni hiç yalnız bırakmadı.

İstasyonlar uğurladı beni sessizce…
Arkamdan ne bir el sallandı,
ne de bir ses.

Kendime yeni bir şehir buldum,
ama eski acımı bırakamadım.

Burada adını kimse bilmiyor…
Ama kalbim,
hâlâ sana sesleniyor.

Yüzünü görmüyorum belki…
Ama yokluğun,
her gün karşıma çıkıyor.

Kaçtım sandım…

Meğer senden değil,
kaderimden kaçıyormuşum.

Seni görmemek için
şehrimi değiştirdim…

Kaderimi değiştiremedim.

Ne yollar unutturdu seni,
ne yıllar silebildi ismini.

Ben senden çok uzaklara gittim…
Sen benden hiç gitmedin.

Bu şehir beni tanımıyor.
Ben de aynalara yabancıyım.

Sokaklar başka…
İnsanlar başka…

Ama acım,
ilk günkü kadar tanıdık.

Bir çay söyledim sensizliğe…
Soğudu… İçemedim.

Adını anmadım kimselere…
İçimden bin kere
“Gel…” dedim.

Takvimler değişti…
Mevsimler geçti…
Saçıma aklar düştü.

Bir tek içimdeki son veda,
olduğu yerde kaldı.

Kaç kilometre yol gittim,
hiç saymadım.

Ama bir adım olsun,
senden uzaklaşamadım.

Şimdi soruyorlar bana…

“Neden bu kadar sessizsin?”

Nasıl anlatayım…

Ben sesimi değil…

Seni kaybettim.