Sevgili şairim mısralarda adeta zamanın büküldüğü, dışarıda akıp giden hayatın aksine kalbin aynı anda çakılıp kaldığı o ıssız durağanlık çok güçlü bir şekilde hissediliyor.

"Dünya dönüyor, sen ne dersen de" nakaratıyla açılan kapı, okuyucuyu hüzünlü ama bir o kadar da dirençli bir kabullenişin içine çekiyor. Gidenin arkasından kopan fırtınanın en çarpıcı yönü, unutma çabasının aslında kişinin kendi benliğini silme çabasına dönüşmesi; çünkü insan kendinden vazgeçmeden o hatıradan vazgeçemiyor.

​Yüreğinden dökülen duygusal olan arasındaki amansız çatışma nefis bir akışla işlenmiş. "Aklım sustu, kalbim hâlâ senden yana" dizesi, bu iç savaşın en net özeti adeta. İnsan gitmek ister, kaçmak ister; ama her kaçışta yine o aynı adrese, o omuzlarına yüklenen o ağır hüzün dağlarına çarpıyor.

Yastıktaki o boşluğun, kelimelerin bittiği yerde dilsiz bir çığlığa dönüşmesi, okura o odanın kasvetini, gecenin o keskin sessizliğini ve sabahların o eksilen yanını doğrudan solutuyor.

​Özellikle "Seni değil, kendimi kaybettim sonunda" haykırışı, ayrılığın sadece bir insanı değil, kişinin kendisiyle olan bağını da nasıl kopardığının altını çizen yıkıcı bir itiraf.

Birini sevmekten vazgeçememekten öte, kendi ruhunun pusulasını yitirmek bu. Ne kadar kaçıldıysa o kadar yakalanılan, ne kadar susulduysa adının o kadar çoğaldığı bir kısır döngü bu.

Son dörtlükteki "Ömrüm geçti, ama senden geçemedi" finali ise mısraların taşıdığı o devasa ağırlığı kusursuz bir şekilde mühürlüyor; ne zaman ilacı olabiliyor bu yaraların ne de sabahların aydınlığı içerideki o inatçı yangını küllendirmeye yetiyor.

Zamanın akışına direnen, hafızanın değil ama kalbin asla unutmadığı o kadim şarkı gibi yankılanıyor zihinde.

Günüm şiiri olarak nefis bir eser okudum
Emeğine yüreğine, kalemine sağlık