Saklıyorum içimde adını, soyadını,
Gönlümün yarasıydı, demiyorum kimseye.
Ben hicran hükümlüsü, o ellerin kadını,
Bahtımın karasıydı, demiyorum kimseye.

Unutmak istedikçe hayal meyal yüzünle,
Hâlâ rastlaşıyorum her tarafta izinle.
Ellerimi kalbime götürüp de hüzünle,
Yeri tam şurasıydı, demiyorum kimseye.

Beni böylesi yıkık ve hüsranda bırakan,
Sevdama sağır, dilsiz, hasretime kör bakan,
Ne varsa ellerimde sorgusuz yıkıp yakan,
Bir yangın çırasıydı, demiyorum kimseye.

Çekip gittiğin için bu kadar uzaklara,
Öfkeliyim çiçekler, bembeyaz zambaklara.
Hasretinle saçıma düşen tel tel aklara,
Bana tek mirasıydı, demiyorum kimseye.

Şimdi her yer karanlık, sessiz bir ücra gibi,
Yalnızlığım yol bulmaz, hissiz bir mecra gibi,
Öde öde bitmeyen ilamsız icra gibi,
Ömrümün iflasıydı, demiyorum kimseye.

Mahur bir beste gibi dilimde, dudağımda,
Verdiğin son busenin tadı var damağımda.
Yüce karlar erirken benim gönül dağımda,
Bir bahar rüyasıydı, demiyorum kimseye.