Geç Kaldın

Sevda mevsiminin hazandır çağı,
işte bahar diye bölme, geç kaldın.
Kemiğe dayandı hasret bıçağı,
ümidimi kestim, gelme, geç kaldın.

Ne neşter kesiği, ne anestezi,
çürüdü özlemle o vuslat tezi.
Saramaz yaramı pişmanlık bezi,
umut kan kaybında, gelme, geç kaldın.

Artık konuşamaz, duvar gibiyim,
ne yokum dünyada, ne var gibiyim.
Kendimi başımdan savar gibiyim,
benim için dağlar delme, geç kaldın.

Rivayeti mecruh İsra’ya döndüm,
her kıtası hüzün, mısraya döndüm.
Sütünü yıkılmış Kisra’ya döndüm,
sensiz şu hâlimi bilme, geç kaldın.

İnancın olmadı bana, sözüme,
hasretini attın gönül közüme.
Vaktinde gülmedin solan yüzüme,
artık gözlerime gülme, geç kaldın.

Varlığın ısıtmaz artık kışımı,
kül etti hasretin içim, dışımı.
Katre katre akan şu gözyaşımı
gelip sileceksen silme, geç kaldın.

Yolunu gözledim, naz’a direndim,
ihanet burcunu senden öğrendim.
Takvimde tükendi, ben de tükendim,
çıkıp geleceksen gelme, geç kaldın.