Ben yalan aşkına ömrümü verdim
Karşımda düşmanca durduğun yeter
Öldüm hasretinden öldüm geberdim
Vefasız, sırtımdan vurduğun yeter


Ne selamı kestin ne de boş durdun
Tükendikçe umut verdin coşturdun
Gönlümü peşinden az mı koşturdun
Ecel teri döktüm, yorduğun yeter



Kasvetli geceler yere yatan ben
Kan kusup sevdanla zehir yutan ben
Yolunda çamura kar’a batan ben
Aşkı yad ellerden sorduğun yeter


Hasretin gönlümü edindi mesken
Neden bitmez kinin, soğumaz öfken
Sevda çöllerinde mecnun ben iken
Gidip başkasını sardığın yeter


Bir asır beklerdim, desen ki bekle
Bin parçaya dönmüş ben şu yürekle
Harmanlayıp sözü Kader demekle
Aşkı mecaz dille kardığın yeter


Sanma zaman durur kalır yerinde
Üzenler üzülür günün birinde
Leyla da değilsin artık şirin de
İncittigin yeter kırdığın yeter