Kendimi bilinmez yerlere vurdum
Attım bir ateşe yaktım kavurdum
Önce kül eyledim sonra savurdum
Ölmeden ölümü tattım Sen yokken


Hasretim büyüdü yüzüne kat kat
Kalmadı yaşamım, hayatım da tat
Hep hüzzamdan çaldı kader serenat
Yüzümden sevinci attım Sen yokken


Bir sana ağladım, bir suçlarıma
Zaman karlar döktü, şu saçlarıma
Göz yaşım damlarken avuçlarıma
Hayalini sarıp yattım sen yokken


Gözlerin düşlerde pusuya çekti
Haylaz bakışlarla asu’ya çekti
Bir yakamoz oldu ay suya çekti
Kırık bir sandaldım battım sen yokken


Ayıplama beni yalvarıyorsam
Olmadı ne şerr ne hayra yorsam
Bir iz bulamadım kimlere sorsam
Mutluluğa hüzün kattım sen yokken


Aşk mı ihanet mi bilmem ki adı
Mevlam bu günahla, beni sınadı
İster divane de ister bunadı
Neşeyi kedere sattım sen yokken


Ömrüm hasretinle icralık oldu
Takvimden günleri yılları yoldu
Vuslat senedinin miadı doldu
Altına imzamı attım sen yokken.