Ağlama dostum,
Dualarınla geldiğini biliyorum;
Mezarımın başında sessizce durduğunu,
Gözlerinden süzülen yaşları hissediyorum.
Sen beni soğuk toprağın altında sanıyorsun,
Oysa ben en güzel hatıralarında yaşıyorum.

Sesimi duyamadığın için üzülme,
Ben sana toprağın derinliğinden sesleniyorum;
Her ettiğin duada biraz daha huzur buluyor,
Her “Unutmadım” deyişinde yeniden doğuyorum.
Başucumda sessizce bekleme dostum,
Ben senin sustuğun her cümleyi anlıyorum.

Şu fani dünyada ne vardı ki zaten?
Biraz sevinç, biraz acı, biraz da ayrılık…
İnsan ömrü dediğin göz açıp kapayıncaya kadar,
Bugün varsın, yarın senden geriye bir mezar taşı kalır.
Ben de bir gün aranızda gülüyor, konuşuyordum;
Şimdi üzerimde toprak, içimde sonsuz bir sessizlik var.

Kötüler çok yaşar derdin ya dostum,
İyiler senin gibi erkenden terk eder…
Belki haklıydın, belki de dünya
Güzel yürekli insanlara fazla ağır gelir.
Ben sizi terk etmek istemedim,
Vaktim doldu, yolum bitti, sessizce geldim buraya.

Beni toprağa bıraktığınız o gün,
Arkamdan yükselen duaları duyar gibi oldum;
Bir avuç toprak düştü üzerime,
Sonra bir avuç daha, sonra dünya karardı.
Ayak sesleriniz yavaş yavaş uzaklaşırken
Ben en çok yalnız kalan kalplerinize üzüldüm.

Şimdi ne bir kapıyı açabiliyorum
Ne de elimi uzatıp gözyaşını silebiliyorum.
“Ben buradayım” desem sesim sana ulaşmıyor,
“Üzülme” desem toprağın altında kayboluyor.
Fakat bil ki dostum, sen her dua ettiğinde
Aramızdaki uzaklık biraz daha azalıyor.

Bana söyleyemediğin sözler için üzülme,
Kalbinde taşıdıklarını ben zaten biliyorum.
Yarım kalan sohbetlerimizi düşünme,
Biz birbirimizi sessizken de anlayabiliyorduk.
Sen şimdi mezarımın başında konuşurken
Ben sana söyleyemediklerimi rüzgâra bırakıyorum.

Hayatına dön dostum, ama beni unutma;
Gülmekten utanma, yaşamaktan korkma.
Benim yarım kalan günlerim için
Sen kendi ömründen vazgeçme.
Ben artık toprağın koynunda dinleniyorum,
Sen benim yerime de gökyüzüne bak.

Bir gün senin de yolun buraya uğrarsa
Belki yeniden karşılaşır, yarım kalan sohbetimizi tamamlarız.
O zamana kadar bana dualarını gönder,
Ben de hatıralarının içinde sana sesleneyim.
Mezar taşıma değil, birlikte güldüğümüz günlere bak;
Çünkü ben ölümümde değil, orada yaşıyorum.

Şimdi gözlerini sil dostum,
Başucumdan ayrılırken arkana korkuyla bakma.
Ben burada yalnız değilim,
Rahmetin kapısında sessizce bekliyorum.
Sen beni toprağa gömüldüm sanıyorsun;
Oysa ben seni seven kalbimle
Dualarının arasında uyuyorum.