Gözlerinin rengi değdiğinden beri ömrün kıyısına,
Güneşin doğuşunu ilk kez görüyor gibi uyandım bu sabah.
Eski bir kitabın sararmış sayfaları gibi geride kaldı dünler,
Şimdi her kelime taze, her sokak yeni bir alfabe.

Bir insanın sesinde dinlenmek ne güzel bir şeymiş,
Adını her andığımda dünyadaki tüm gürültüler susuyor.
Sıradan bir günün ortasında, durup dururken gülümsemek;
Meğer seninle başkaymış gönlümün en güzel sabahı.

Zihnimi kaplayan o eski, gri sis bulutu dağılıyor;
Dokunduğun her düşünce, rengarenk bir çiçeğe dönüyor.
Ben aşkı hep fırtınalı denizlerde arardım yanılıp,
Oysa aşk, sadece senin yanında bulduğum huzurmuş.

Şimdi ne geçmişin gölgesi var üzerimde, ne geleceğin kaygısı,
Sadece şu an var; kalbimin seninle aynı ritimde atışı.
Kelimeler yetmiyor artık bu içimdeki genişleyen evrene;
Dünya, senin varlığınla yeniden çizilen muazzam bir harita.

Eski hırsların, anlamsız yarışların ne kadar boş olduğunu gördüm,
Senin yanındaki o dingin dakikaların huzuruna erince.
Yıllarca boşuna tüketmişim nefesimi kalabalık yollarda,
Gerçek menzil, senin o masum gülüşünde gizliymiş meğer.

Bir çocuk gibi hayrete düşüyorum artık hayata bakarken,
Yağmurun toprağa inişini izlemek bile başka bir keyif şimdi.
İçimdeki o katı, o bükülmez sandığım duvarlar yıkıldı,
Gönül evimin pencerelerini ardına kadar açtı bu temiz sevda.

Korkularım vardı eskiden, geleceğe dair belirsiz sızılarım,
Şimdi her biri eriyip gitti bir kar tanesi gibi avuçlarımda.
Güven duymanın, bir ruha arkasını yaslamanın tadını aldım,
Sen benim bu hayattaki en dingin, en sarsılmaz sığınağımsın.

Gözlerin bir ayna gibi yansıtıyor içimdeki en güzel beni,
Ben bile kendimi bu kadar sevmemiştim senden öncesinde.
Eksik kalan yanlarım tek tek tamamlanıyor varlığınla,
Ruhum, senin ikliminde en taze filizlerini veriyor.

Birlikte yürüdüğümüz her patika, çiçekli bir bahçeye açılıyor,
Mevsimlerin bir önemi kalmadı artık, seninle her gün bahar.
Gözlerindeki o duru ışık, gecenin en koyu vaktini bile,
Gündüzün en parlak saatinden daha aydınlık kılıyor.

Hiçbir acelem yok artık, zamanı durdurmak da istemiyorum,
Çünkü akıp giden her saniye seninle daha da güzelleşiyor.
Yaşamak, sadece nefes alıp vermekten ibaret değilmiş,
Ben asıl yaşamayı, senin gözlerine ilk baktığım an öğrendim.

Dünyanın tüm dertleri bir araya gelse ne çıkar bundan sonra,
Senin tek bir tatlı sözün, bütün fırtınaları dindirmeye yeter.
İçimde biriken o eski yorgunluklar ebediyen silindi,
Şimdi taptaze bir nehir gibi gürül gürül akıyorum sana doğru.

İşte bu yüzden, yeniden tanımlıyorum artık bütün evreni,
Senden önce ve senden sonra diye ikiye bölüyorum ömrü.
Sonsuz bir şükürle bağlıyım bağlandığım bu eşsiz sevdaya,
Dünya, senin varlığınla anlam bulan muazzam bir masal şimdi.

Tamer KARAKAŞ
15.08.2026