Dünya hayatı, şöhret ve hevesler geçicidir; insan ömrünün sonuna doğru ilerlerken geriye kalan tek hakiki değer onur, vicdan muhasebesi ve ölümle yüzleşmektir.yüreğine sağlık kalemin daim olsun inşallah

GÜZEL ŞİİR
Emeğinize sağlık anlamlı dizeler kutlarım emeğinizi selamlar sevgiler saygılar gönderdim hayırlı günler dilerim değerli kalem

Güzeldi değerli Hocam.

Yüreğinize sağlık.

Selam ve saygılarımla.

Değerli Tamer Karakaş
Yılların soldurduğu yapraklar arasında insanın kendisiyle yüzleşmesini anlatan, derin ve ibretlik dizeler… Şöhretin, hevesin ve dünyanın geçiciliğine karşı elde kalan tek servetin onur ve vicdan olduğunu hatırlatıyor. Özellikle “Vicdan en son hükmü veriyor şimdi” dizesi, şiirin bütün yükünü omuzlayan çok güçlü bir final gibi. Kaleme ve yüreğe sağlık; insanı durdurup kendine baktıran bir şiir olmuş.
Tebrik ederim.

Tamer kardeşim, insan ömrünün yaşlılık dönemini eylülle özdeşleştirerek gençliğin soluşunu, dünyanın geçiciliğini ve geriye kalan gerçek değerleri olgun bir hayat muhasebesi içinde anlatmış. “Mağrur gençlik başı dağlara benzer, saçlara düşen ak menzili gözler” dizeleri, gençlik gururuyla yaklaşan son arasındaki mesafeyi güçlü bir karşıtlıkla hissettiriyor. “Menzile varınca ne şöhret yarar, vicdan en son hükmü veriyor şimdi” sözleri, ömrün sonunda makamın ve gösterişin değil, insanın kendi vicdanıyla yaptığı hesabın belirleyici olduğunu açık biçimde ortaya koyuyor. “Heybede onurdur kulun tek katı” dizesi ise hayat yolculuğundan geriye kalacak asıl mirasın insanın koruduğu onur olduğunu şiirin en özlü düşüncelerinden biri hâline getiriyor. Her dörtlükte yinelenen “şimdi” sözü de geçmişten bugüne ulaşan fark edişi ve hakikatle yüzleşme anını kuvvetlendiriyor. canı gönülden kutluyorum, kalbi selamlarımla.