Gönlüm yorgun bir rıhtım,
Gözlerim uzaklarda bir gemi...
İçimde bir yangın büyür;
Hasretin en yakıcı, en kor demi.

Her şeyi tamir ediyor da
Şu acımasız, şu zalim zaman,
Bir seni unutamamak oluyor
İçimde dinmeyen o ferman.

Hâlâ esip duruyor başımda
O hoyrat, o deli kavak yelleri,
Sanki dün gibi taze,
Saçımda bıraktığın o sıcak elleri.

Penceremde gece mesaisi;
Yağmurun cama vuran o narin sesi,
Yalnızlığıma sırdaş oluyor,
Dindiriyor içimdeki bu hevesi.

O gözlerin yok muydu hani,
Bakmaya bile kıyamadığım?
Bir ömür feda edip de
Bir türlü seyrine doyamadığım...

Beni benden alıp da bilinmez
Uzaklara sürükleyen o bakış,
Şimdi içimde bir çığlık,
Yüreğimde amansız bir kış.

Ah, bir de o eski şarkı yok mu,
İğnesi paslı plaktan yansıyan?
"Adını anmayacağım..." diyerek
Beni en derinimden vuran...

Dudağım yeminler ediyor da
Kalbim her çıtırtıda seni anar,
Mazi bir hançer gibi saplanırken
Göğsümün tam ortasına;

Dert vurgunuyum ben,
Dönmüşüm yalan dünyaya...

Tamer KARAKAŞ
TAŞKÖPRÜ / KASTAMONU
30.07.2026