Seni sevmek; damarlarda dolaşan çılgın, durdurulmaz kandır.
Gözlerinin uçurumuna gözü kapalı atladığım, yandığım ilk andır.
Dünyayı ardımda bırakıp, sadece teninin sıcaklığına sığınmak,
Ve her geceyi, kalbinin amansız vuruşlarıyla ateşe vermektir.

Seni sevmek; göğsümün ortasında patlayan volkandır.
Dudaklarının değdiği her yeri cennete çeviren kutsal isyandır.
Adının geçtiği her an kanımın tutuşması, nefesimin kesilmesi,
Evreni susturup, sadece çılgın nefesini dinlemektir.

Seni sevmek; Züleyha’nın Yusuf’un kokusuyla aklını yitirdiği deliliktir.
Zindanları yıkan, zincirleri eriten, sınır tanımayan esrikliktir.
Gözlerini kör edecek ihtirasla, bir ömür peşinden koşmak,
Ve ruhunu, asırlar boyu sönmeyecek ilahi yangına teslim etmektir.

Seni sevmek; Zîn’in Mem’in aşkıyla Cizre surlarını tutuşturan feryadıdır.
Ölüm döşeğinde bile sadece adını sayıklayan korkusuz iradedir.
Araya giren tüm yasakları, örülen soğuk, taş duvarları yakıp yıkmak,
Ve mezarda bile birbirine sarılan kökler gibi, sonsuza dek kenetlenmektir.

Seni sevmek; azgın Botan nehrinin girdaplarına gövdeni korkusuzca bırakmaktır.
Bütün acıları, bütün dünyayı hırçın, sarsıcı bağrında unutmaktır.
Gözlerinden içime akan ılık, dindirilemez arzu selinde,
Boğulacağını bile bile, akıntıya sonsuz şehvetle, aşkla kapılmaktır.

Seni sevmek; en karanlık gecelerde bile teninin iziyle aydınlanmaktır.
Kurşunların ortasında kalsam da sadece sıcak kollarını arzulamaktır.
Ölümün gölgesi cellat gibi dikilse de yaralı, hoyrat ömrüme,
Son nefeste bile dudaklarını öpüp, hayata tutkuyla sarılmaktır.

Seni sevmek; her sabah seninle, baştan aşağı kavrularak uyanmaktır.
Yokluğunun en sert ayazında bile ateşinle cayır cayır yanmaktır.
Kavganın ve öfkenin tam ortasında açan arsız nergis gibi,
Bütün dünyaya, bütün imkansızlıklara inat, teninin büyüsüne inanmaktır.

Seni sevmek; kökünden kopan asırlık çınarların savrulduğu gizli, derin bir sevdadır.
Yüreğimin en derin uçurum yerinde yankılanan en tatlı, en ağır sedadır.
Yasaklar, mesafeler, engeller vız gelir sen hücrelerime işlemişken,
Çünkü seni sevmek; benliğinden vazgeçip, tamamen sende kaybolmaktır.

Seni sevmek; alnına düşen asi perçemi hırsla, sarsıcı öpücüklere boğmaktır.
Karanlık çöktüğünde şehre, büyüleyici gözlerinden gökyüzüne doğmaktır.
Yorulup düştüğüm her yolda, tutku dolu, sarsıcı ellerinle,
Küllerimden yeniden doğan anka kuşu gibi, seninle yeniden can bulmaktır.

Seni sevmek; ömrümü korkusuzca fırtınalı ömrünün üstüne sermektir.
Cenneti de cehennemi de sadece sıcak kollarında görmektir.
Nefretin kol gezdiği bu darmadağın dünyada, her şeyi bir kenara itip,
İnadına yaşamak, inadına seni arzulamak ve inadına seninle sarhoş kalmaktır.

Seni sevmek; her dokunuşunda zamanı ve mekanı bütünüyle sıfırlamaktır.
Aklın tüm kilitlerini kırıp, kalbini sadece büyük fırtınaya ayarlamaktır.
Kelimelerin bittiği, sözün hükmünü yitirdiği dilsiz ve tehlikeli sınırda,
Hiçbir kuralı tanımadan, sadece gözlerindeki kutsal ateşe tapmaktır.

Seni sevmek; ruhunu ruhuma ilikleyip, ebedi bir bağla bağlanmaktır.
Dünya yıkılsa bile sarsıcı girdabında kalmaktır.
En amansız uçurumlardan aşağıya adınla bırakırken kendimi,
Ölümü unutup, sadece aşkınla baştan aşağı donanmaktır.
Cemre Yaman


Hikmet-Metin, @hikmet-metin
Güzel yüreklerden gelen nadide dizeler..

Seni sevmek; gecenin koynunda adını yıldızlara yazmaktır,
Her nefeste biraz daha sana, biraz daha kendimden uzaklaşmaktır.
Yolların bittiği yerde gözlerine yeni bir dünya kurmak,
Ve bütün ömrümü, avuçlarında yanan bir sevdaya bırakmaktır.

Seni sevmek; fırtınalara göğüs gerip yüreğine sığınmaktır,
Karanlığın en koyu yerinde gözlerinden sabahı bulmaktır.
Dünya karşıma dikilse de, bütün yollar üstüme kapansa da,
Seni sevmek; vazgeçmemek, son nefeste bile sana varmaktır.