Seni sevmek;
Kadim dağların yamacında uyanmak gibidir,
Güneşin ilk ışığıyla sarsılan derin bir sessizlik,
Ve her nefeste ciğerlere dolan taze toprak kokusu...
İçimde biriken ne varsa sana dair,
Bin yıllık bir nehrin denize akması kadar sade ve gerçektir.

Seni sevmek;
Suriçi’nin dar sokaklarında bir başıma yürümek,
Bazalt taşlarına sinen eski bir ıslığı dinlemek gibidir.
Yıkık duvarlar arasında bir çocuk gülüşü ararken,
Kendi kayıp yanımı senin ellerinde bulmak,
Ve her adımda biraz daha sana, yani eve dönmektir.

Seni sevmek;
Mardin’in gümüş telkarisindeki ince nakış,
Sabırla işlenen, emekle parlayan bir hayat bilgisidir.
Geceleri damlarda biriken serin rüzgâr gibi,
Yüzüme değen her temasta biraz daha iyileşmek,
Ve kentin bütün kederini senin gülüşünle silmektir.

Seni sevmek;
Hasankeyf’in sulara direnen kalbi,
Hafızasını yitirmeyen bir halkın sessiz yeminidir.
Derinlere gömülse de sönmeyen bir çıra gibi,
Karanlığın içinde senin ışığını bir menzil bilmek,
Ve ne olursa olsun kıyından ayrılmamaktır.

Seni sevmek;
Eski bir bakırın üzerindeki el emeği, göz nuru,
Zamanın eskitemediği bir sadakat hikâyesidir.
Anlatılamayan ne varsa, yarıda kalan ne varsa,
Hepsini senin derinliğinde temize çekmek,
Ve dünyayı seninle yeniden anlamlandırmaktır.

Seni sevmek;
Ağrı’nın zirvesinde hiç dinmeyen beyaz bir duman,
Sınırların ve yasakların uzağında bir hürriyet düşüdür.
Kuşların kanat çırpışındaki atik sevinçle,
Adını bütün yaylalara bir müjde gibi fısıldamak,
Ve yankısını her sabah yüreğimde toplamaktır.

Seni sevmek;
Efes’in mermer yollarında adsız bir yolcu,
Yıkılmış sütunlar arasında dimdik duran bir zarafettir.
Geçip giden çağların, biten hırsların uzağında,
Sadece insanın saf ve yalın halini,
Hiç kirlenmeden bugüne kadar saklamaktır.

Seni sevmek;
Munzur’un buzyolu sularında arınmak,
Kötülükten ve gürültüden uzak bir duruluğa ermektir.
Bir ceylanın su içişindeki ürkek vakarla,
Kendi ruhunu senin deryana bir ayna gibi bırakmak,
Ve orada gördüğün aksine sımsıkı sarılmaktır.

Seni sevmek;
Zeugma’da eksik mozaik parçalarını birleştirmek,
Yüzyıllarca toprakta saklı kalan bir bakışı bulmaktır.
Parçalanmış hayatlardan sapasağlam bir sevda kurmak,
Ve her sabah seninle yeni bir güne,
En baştan, büyük bir inatla başlamaktır.

Seni sevmek;
Ahlat’ta göğe uzanan taşların sessizliğine ermek,
Yaşamanın sadece nefes almak olmadığını bilmektir.
Gidenlerin bıraktığı tek onurlu mirasla,
Adını mermerlere değil, sevgiyle çarpan kalplere,
Asla silinmeyecek bir mürekkeple yazmaktır.

Seni sevmek;
Harran’ın sıcak bozkırında bir yudum su,
Bir kerpiç evin serinliğinde alınan rahat nefestir.
Kuyuların derininde yankılanan kadim sesin,
Bütün yorgunlukları alan eşsiz şifası,
Ve çölün ortasında seninle çiçek açabilmektir.

Seni sevmek;
Bu yaralı coğrafyanın alnına yazılmış en güzel türkü,
Atik şehirlerin yorgun ruhuna taze bir nefestir.
Hiç bitmeyecek uzun yolun sonunda seni görmek,
Ve her şey geçerken, her şey değişirken,
Seni sevmenin değişmez huzuruna teslim olmaktır.

Cemre Yaman