Öyle şiir kitabına yazılacak cinsten değil,
bildiğin mahalle arası bir sevda bu.
Bakkala ekmek almaya çıkıyorum,
aklımda sen.
Çay koyuyorum,
şekerini bile sana göre atıyorum.

Senin haberin yok tabii…

Olmasın.

Zaten aşk dediğin biraz da
tek kişilik rezillik değil mi?

Ben seni görünce
kalbim “hop” diyor,
aklım “otur yerine” diyor.
İkisi de birbirini dinlemiyor.

Sen geçiyorsun önümden,
ben kaldırım taşı gibi
yerimde çakılıyorum.

Bir de utanmadan
“selam” diyorsun.

Ulan insan
sevdiğine böyle mi selam verir?

Ben geceleri adını düşünüp
duvarla konuşuyorum,
sen muhtemelen
telefonu şarja takıp uyuyorsun.

Ne güzel…

Benim aşkım mesai yapıyor,
seninki tatilde.

Ama bak,
senden bir şey istemiyorum.

Gelme.

Gitme de.

Öyle uzaktan dur yeter.

Çünkü sen bana yakınlaşırsan
bu platonik denen namussuz şey
aşka dönüşür;

sonra ikimiz de
ne halt edeceğimizi şaşırırız.

Ben seni böyle daha iyi seviyorum:

Biraz uzaktan,
biraz içimden,
biraz da

“Ulan,
bu kızın ne işi var hâlâ
kalbimin ortasında?”

diye söylene söylene…