Bir vakit gönlümün en derin yerine düşen o bakışın,
Kaç geceyi uykusuz bıraktığını bilmezsin.
Ben seni bir hevesin geçici sıcaklığıyla değil,
Ruhumun unutmaya direnen tarafıyla sevdim.
Ne vakit senden söz açılsa içimde başka bir âlem susardı,
Kelimeler boğazımda düğümlenir, gözlerim uzaklara dalardı.
Sen belki yalnızca bir sevda sandın yaşadıklarımızı,
Ben ise ömrümün en mahrem yerinde sakladım seni.

Sonra vakit değişti, yüzlerin anlamı değişti,
Dün güzel görünen nice şey bugün içimde ağır bir sessizliğe dönüştü.
Bir zamanlar sesinden medet umduğum gecelerde
Kendi kalbimin çarpıntısını dinler oldum.
Ne senden bir haber bekledim artık, ne de geçmişi geri çağırdım;
Lâkin gönül, aklın verdiği hükme hemen razı olmuyor.
Bir tarafım seni çoktan uzak bir zamana bırakmışken,
Bir tarafım hâlâ o son bakışın hesabını taşıyordu.

Ben sana kırıldım diye sevgimden vazgeçmedim,
Sevgim kaldı diye de kırgınlığımı inkâr etmedim.
İkisinin arasında öyle uzun bir gece büyüdü ki
Hangi tarafına dönsem başka bir acı uyandı içimde.
Sana söyleyemediğim sözler içimde biriktikçe
Kendimi anlatmaktan da, seni anlamaya çalışmaktan da yoruldum.
Ve anladım ki bazı vedalar bir cümleyle tamamlanmıyor,
İnsanın içinde uzun zaman taşımak zorunda kaldığı bir gerçeğe dönüşüyor.

Bir akşam gökyüzü ansızın karardığında seni düşündüm,
Yağmurun cama vuran sesinde eski günlerin izini sürdüm.
Ne bir hayale tutundum ne de geri dönmen için içimden bir niyaz geçirdim,
Yalnızca yaşanmış olanın ağırlığını olduğu yerde bıraktım.
Bazı hatıralar yeniden yaşanmak için değil,
İnsanın kendisiyle ilgili bir gerçeği anlaması için kalır.
Seninle geçen günlerden bana kalan da buydu belki;
Sevmek kadar vazgeçmenin de bir vakti olduğunu öğrenmek.

Bir gün dönüp baktığında, yaşananların hiçbirine yetişemeyeceksin,
Zaman çoktan geçmiş olacak, geriye yalnızca yaşadıklarımız kalacak.
Ben de o vakit seni anlatan bütün cümleleri içimden söküp,
Adını taşımayan yepyeni bir hayata başlayacağım.
Ne sana sitem edecek bir sözüm kalacak,
Ne de kendime geçmişin hesabını soracak kadar yorgun olacağım.
Her şey olması gerektiği yere çekilecek uzun bir kışın ardından,
Sen kendi hayatında, ben kendi hayatımda yoluma devam edeceğim.

Şimdi içimde senden kalan ne varsa başka bir renge büründü,
Eskiden yara olan yerler artık yalnızca eski bir sızı gibi.
Adını duysam da eskisi kadar ürpermeyecek gönlüm,
Bir zamanlar uğruna sustuğum şeyleri yeniden söylemeyeceğim.
Bazen kaybettiğim kişiyi değil,
Onunla birlikte kurduğum hayatı uğurlamakta zorlanıyorum.
Ben o hayatı da kendi ellerimle geride bıraktım,
Ardından bakmadan yürümeyi böyle öğrendim.

Ne seni kötü anacağım bundan sonra,
Ne de yaşananları olduğundan daha güzel göstereceğim.
Sen benim hikâyemde nasıl bir iz bıraktıysan öyle kalacaksın;
Ne eksileceksin hatıramdan ne de yeniden yerleşeceksin gönlüme.
Bir zamanlar sana ayırdığım bütün yollar
Şimdi başka sabahlara çıkıyor.
Benim için artık dönüş değil,
Kendi içimde kaybettiğim huzuru yeniden bulmak mühim.

Belki bir gün sen de anlarsın,
Bazı susuşların ardında söylenmemiş binlerce kelime saklıdır.
Belki o vakit, hiçbir açıklamanın değiştiremeyeceği kadar uzak oluruz.
Ben sana kızgın değilim artık, yalnızca eskisi kadar yakın da değilim.
Aramızdan geçen ne varsa olduğu yerde bıraktım,
Haklıyı haksızı değil, yaşananları olduğu gibi kabul etmek için.
Bana düşen, senden kalan boşluğu doldurmak değil;
O boşlukla birlikte yeniden kendim olmayı öğrenmekmiş.

Şimdi geceler eskisi kadar uzun gelmiyor,
Çünkü beklemediğim bir sabaha uyanmanın huzuru var içimde.
Seninle tamamlanacağını sandığım ne varsa
Meğer bende eksik olan başka bir tarafınmış.
Ben seni sevmiş olmaktan pişman değilim,
Yalnızca kendimi bir başkasının varlığına bu kadar emanet etmiş olmama kırgınım.
Ve nihayet gönlüm, senden kalan son düğümü de çözüyor;
Geriye ne beddua bırakıyorum ne de yeniden başlayacak bir sevda.

Bir gün adın geçerse bir yerde,
Başımı eğip geçmişe sığınmayacağım.
Yalnızca içimden uzun bir nefes geçecek,
Sonra hayat kaldığı yerden değil, olması gereken yerden devam edecek.
Sen bende bir zamanın hatırası olarak kalacaksın,
Ben sende nasıl kaldım, onu artık bilmek istemeyeceğim.
Zira bazı aşklar vuslatla değil,
İnsanın kendi ruhuna geri dönmesiyle tamamlanır.

O gün anlayacağım belki;
Seni benden alan şey yalnızca ayrılık değilmiş,
Son bakışın ardından içimde değişen benmişim.
Bir zamanlar bütün yollarımı sana çıkaran gönlüm,
Şimdi kendi hayatında başka bir yöne bakıyor.
Ne geçmişi geri çağırıyor, ne geleceği senden bekliyor;
Yalnızca yaşananı olduğu yerde bırakıp yoluna devam ediyor.
Çünkü bazı bakışlar ömür boyu sürmez,
Ama insanın bir daha eskisi gibi bakamayacağı şeyler bırakır.

Cemre Yaman