Hayat denen okyanusta
Bir küçük gemiyim,
İbrahim.
Küpeştemi döven Nemrut dalgalar,
Yelkenlerimi üflendikçe şişiren sahte rüzgârlar.
"Batıyorum..." kelimesinin anlamına aldırmayanlar.
Batıyorum, İbrahim, yüklerimle
Ve onlara yüklediğim değerlerimle.
Kurtulmanın tek yolu eksiltmek kendimi, biliyorum.
Zihnime yüklenen algılardan
Ve o kutsal anlamlardan.
Dalgaların arasından,
Rotasız yüzen bir tabut...
Batıyorum, İbrahim, elimden tut.

Neyi atmalıyım önce azgın dalgalara?
Kimden vazgeçmeliyim önce, ne olur söyle.
Hangi görevden ve hangi unvandan?
Babalık mı,
Evlatların umurunda olmayan?
Evlatlık mı,
Hesaba katılmayan?
Yoksa beş para etmeyen bu kavgamı,
Konu komşu, eş dost, akrabamı?
Ellerim ıslak,
Yükler ağır,
İpler kaygan.
Ve sırtımda bir urgan yarası,
İçime sızan kan.
Adamın hası, ar belası;
Ve herkesi önemsemek,
Hatır için gülümsemek,
Şahın, padişahın
Ve sahte saygının elini öpmek,
Ve yüzüne gülmek dünyanın...
Rüyamda bile
Kimseyi görmek
İstemiyorum, İbrahim.

İfrazat dolu içim, İbrahim.
İkram diye yedirdiklerini,
Kusmak istiyorum tüm sahteliklerini.
İçimde binlerce akrep, çıyan;
Hepsi birden zehirliyorlar her an.
Gülümseyen yüzlerinde sahte maskeler,
Vicdan denilen terazi ve keşkeler.
İdama mahkûm ve boynunda ipli.
İçimdeki filikaların hepsi sahipli.
Bu nasıl bir gemi, anlamıyorum.
Gemi batıyor,
Sadece ben boğuluyorum.
Hepsinin bir tanrısı var, her yer mabut.
Boğuluyorum, İbrahim, elimden tut.

Kimi atayım önce, İbrahim?
Atmadan mümkün mü özgürleşmek?
Batmadan mümkün mü?
Hepsi birbirinden çoktan vazgeçmiş,
Yalnızlık zehrini zevkle içmiş.
Hâlâ bekliyorum içten bir merhaba.
Bu gemi yüzer mi, çıkar mı sabaha?
Problem bende, biliyorum İbrahim.
Hâlâ çıkmayan candan umudum var.
Fakat ömrüm az, zamanım dar.
Hepsi sarılmış son kalan kırıntılara,
Kelepçelemişler kendilerini.
"Atacaksan kendini at." der gibi...
Belki de son çare bu,
Belki de bu son umut.
Ölüyorum, İbrahim, ölüyorum.
Elimden tut.

İçimde şimdi dalgalar, İbrahim.
Yuttukça tuzlu suyu, ağzımdan fışkırıyor akbabalar.
Asıl gemi su aldı, anladı tüm yalanlar.
Ölü bedenimi size etmeyeceğim ziyafet.
Kursağınızda kalacak leziz afiyet.
Etrafımda binlerce hava kabarcığı.
Aslına dönmekmiş zihnin dağarcığı.
Öldükçe kurtuldum o çok şey sandığımız şeylerden,
Beyinlere yılan gibi çöreklenmiş şerhlerden.
Ölüm kurtuluşmuş, eksilmekmiş kendinden.
Coşarak aşmakmış dünyevi bendinden.
Bu ne büyük huzur, bu ne büyük bir kut.
Birlikte uçalım, İbrahim.
Elimden tut.

Yılmaz Tizgöl
03.08.2026
Nijni Novgorod