Faili meçhul bir cinayete tanık oldum dün gece.

Sebebi cinayet: ihanet.

"Dün gece" söylemi kadar yanlıştı oysa yapılan faaliyet.

"Dün gece" dediğin geceyse

Ve saat on ikiyi geçtiyse,

Zaten bu gündür; o gün başlamıştır, net.

Ben gördüysem nasıl faili meçhul oluyor bu cinayet?

Çığlıklar kadın çığlığıydı.

Sabaha karşıydı.

Öldüren erkekti kesin... Ama adam mıydı, tartışmalıydı.

Ve gecenin karanlığında katil bir bıçak parladı.

Kadın ne olduğunu anlamadı.

Sıcaktı yara; masumca ve aptalca.

Erkeğin yüzüne baktı.

Erkek gözlerini kaçırdı.

Acıyan yeri elleriyle kavradı.

Parmaklarının arasına kan ne hızlı karıştı.

Kadın sonraki parlamaları sayamadı.

Son bir defa baktı, bir zamanlar sevdiği, güvendiği kişiye.

Canını verirdi istese... seviyordu ölesiye.

Martı çığlıklarına karıştı

Kadının çığlıkları.

Martıların kanatları vardı ama beyazdı,

Uçup kaçarlardı.

Kaçamadı kadın, uçamadı.

Kırıldı, kırmızıydı kanatları.

Kızıla boyanmış dudakları

Kanadı.

Sokaklar ıssızdı.

Göz gözü görmüyordu.

Bir martılar tanıktı,

Bir de ben.

Göremeyen insanlıktı.

Gece siyahtı.

Kıpkırmızıydı cinayet ve rengiydi cinayet aletinin.

Kan kırmızıydı; sebebi ihanetin.

İhanet dediğin biraz ruj, biraz kısa etek,

Biraz dedi ve biraz kodu...

Aslı astarı dedikodu.

İnsanı katil yapan netice.

Kadınla beraber insanlık da öldü o gece.

Belliydi yarınki gazetelerin

Puntoları ve manşeti.

Tüm gazeteler yazacaktı

Bu kanlı vahşeti.

Duymayan mı var, bilmeyen mi?

Bu törenin laneti.

Adı bizden,

Töre bizim,

Namus

Cinayeti.


Yılmaz Tizgöl

28.07.2026 / Nijni Novgorod