Kendi içimdeki putları kırmaya geldim, İbrahim.
Ne kadar makam varsa önünde ismimin,
Kırıp dökmeye geldim.
Ve ardımda soy, sop, aidiyetim...
Tüm putlarımı
Kırmaya geldim, İbrahim.

Bulup çıkarmaya geldim saklandığı yerden;
İnci mercan ile işlenmiş cübbesinin altında
Kan kırmızı akikten Hübel’ini,
Gözleri kamaştıran Uzzâ’yı ve cazibesini,
Altın renginin günaha davetini,
Kuka kuklaları oynatan o saltanatın
Lât’ını ve Menât’ını,
Adını bilmediğin daha birçok âlicenabını...
Hepsini kırmaya geldim, İbrahim.

Kutsal atfedilen tüm anıtları,
İçi boş süslenmiş tüm tabutları,
Ve Allah’tan daha çok korkulan tabuları...
Hepsini kırmaya geldim, İbrahim.

Bir ruh gibi her anımızda ve her yerde,
İçimize üflediği nefesini İblis’in,
Ve taş diye atılan tüm isnatları,
Şeytana yapılan o tahtları
Kırmaya geldim, İbrahim.

Taştan, ağaçtan, altından...
Kazıdıkça yaldızını, hırs çıkıyor altından.
Nefsin tam yedi merhalesi ve katından,
Kibrin kanatlı atları,
Şehvetle inleyen kırbaçları,
Semazen topaçları...
Kırmaya geldim, İbrahim.

İçimi elekten eledim, İbrahim.
Mihrap olmaya aday ne varsa eledim.
Kalbur üstü kalan her şeyi attım feleğin sırtına,
Ve kamburumu düzelterek zar zor
Baltamı biledim,
İbrahim.

İstemiyorum isteksizce hürmet etmek;
Ya dilime zincir ya elime kelepçe...
Bu insanlığa ve insafa yazılmış bir dilekçe.
Bıktım her yerde o yapmacık kutlardan,
Ve onlardan edilen umutlardan.

Özgür olmak için geldim,
Saf ve temiz kalabilmek için,
İbrahim.

Beni derinlere çapalayan her şeyden
Kurtulmak için ve değiştirmek için kaderimi.
Görmekten nefret ettiğim ne varsa,
Yıkmak için o sahte mabutları,
Kendi içimdeki putları.

Ben karanlığı delip de geldim.
İçimdeki putları
Kırmak için geldim,
İbrahim.

YILMAZ TİZGÖL
17.07.2026 / Nijni Novgorod