Kendimden geçmişim yine bu akşam...
Gece, omuzlarıma siyah bir kefen gibi çökmüş.
Şarkılar, en hüzünlü yerinden dokunuyor yüreğime;
Her nota, kabuğu yeniden kanayan bir yara.
Eski mektupları açıyorum usulca.
Kurumuş mürekkebin arasında
Parmak izlerin dolaşıyor hâlâ.
Her satır, yılların susturamadığı bir çığlık,
Her kelime, göğsüme saplanan paslı bir bıçak.
Bir damla gözyaşı düşüyor avuçlarıma...
Sanki gökyüzü içime çökmüş de
Bulutlar gözlerimden yağıyor.
İşte o an, bütün inkârlarım yıkılıyor;
Anlıyorum...
Sen, gittiğin gün değil,
Beni kendime yabancı bıraktığın gün bitirmişsin.
Elime geçen ne varsa kırdım bu gece;
Kapıları, pencereleri, aynaları...
Belki parçalanan camlarda
Yüzünü de paramparça ederim sandım.
Oysa her kırık parça
Beni bana gösterdi.
Saçlarımı yolup geceye savurdum.
Rüzgâr bile acıdı hâlime.
"Çık artık aklımdan!" diye haykırdım.
Sesim dağlara çarptı,
Yankısı yine kalbime döndü.
Bu aşkın en garip tarafı bendim, sevgili...
Sen severken eksilmedin,
Ben severken kendimi tükettim.
Yüreğimi avuçlarına bırakmıştım;
Sense avuçlarımda
Közden başka hiçbir şey bırakmadın.
Şimdi geceler, ismini ezberleyen bir ağıt.
Ay, sensizliğimin başucunda nöbet tutuyor.
Yıldızlar bile gözlerini kaçırıyor benden;
Çünkü gökyüzü de biliyor
Bazı acıların sabahı olmuyor.
Ben hâlâ aynı sokakta,
Aynı yalnızlığın gölgesinde yürüyorum.
Her adımım biraz daha sana,
Her nefesim biraz daha yokluğuna çıkıyor.
Sen ardına bile dönmeden gittin...
Bağrıma kor ateşler bırakıp.
Ben o ateşi söndürmek için
Gözyaşlarımla bir ömür harcadım.
Ne kül oldum tamamen,
Ne de yeniden doğabildim.
Şimdi anlıyorum...
İnsan bazen birini değil,
Onunla kurduğu bütün hayalleri özlüyormuş.
Ve bazı aşklar mezar taşı istemez;
Yaşayan bir kalbin içinde,
Her gün yeniden toprağa verilir.
Ben de her gece,
Küllerime adını yazıp
Sabah olunca sessizce siliyorum.
Ama ne gariptir ki;
Silinen sadece harfler oluyor,
Sen yine yüreğimin en derin yerinde
İlk günkü yangınınla kalıyorsun.