Gün ağarıyor, sancılar büyük
Her geçen gün yürekte bir yük
Kim bilir kaç zamandır akar dere
Bilmez ki kimler geçti üzerinden
Çoğu bir daha dönemez seferinden.

Giderek büyümüş, hacimlice gölgesi
Manzaraya renk katmış, dünkü çam fidesi
İzleri silinmiştir çoktan ayak izlerinin
Silinmeyen bir iz varsa dört mevsim
O da dallarda yer etmiş salıncak iplerinin.

Aynı kalanlar giderek azalır dünden
Duygu ve düşünüşü de alır bu değişim
Nadir de olsa sadık kalanlar var yine de
İstikameti sapmayan, değişmeyenler nerede?

Oldukça gürce akıyor vadideki çay
Dünkü neşesi kalmamış vah ki vay
Ona ilhamı veren özneler yok artık
Manzara aynı, kaşlar bu yüzden çatık.

Mekânlar ne denli olsa da eşsiz
İçinde insanı yoksa, kalırlar nefessiz
Bir buruk acı düğümlenir dilde bize
Hey gidi geçmiş günler, geri gelsenize.

Bilmem ki daha kaç vurur bu deprem
Yarınlar bilmezdim, yaşamadan bilemem
Belki de bir güneş doğar ansızın
O zaman bitecektir gönülde sızın.

Hayatın enlerinin yok bir sınırı
Hak referans değil ise doyumsuzuz
Vicdanla yol alınırsa der Gölge Ozan
Bahtımıza rağmen eseniz ve mutluyuz.

Bir masaldan farkı yok hayat yolunun
Renklerini görmek zor değil bence
Uzatılan içten vefalı o kolunun
Hazzı biteviyedir diğerine değince.

Oğuzhan KÜLTE